کوی خرابات

2008-10-11T21:57:00.001+03:30

چه ستاره ها كه فرو نمي ريزند بر سر تاريك من، هر شب افسوس است خمار بي خوابيت را، من ديوانه سر گشته ترين عاشقم،

بيمار تر از هر شب امشب درمانده ي جشمان توام ،

خام خام، سر در گريبان هر ديوانه اي بر مياورم و فريادي.

آه كه باراني نمي بارد برسر پر ز آتش من، آه كه درد در درونم خانه رد.

بنگر كه پس از اين مرگ من تبلور عشق ديرينم خواهد شد. من به هزار سوي تاريكي باز جز خواب تو نمي بينم.

جز تو خوابي نمي بينم.

جام چشمانت شرابي ناب مي چشاند بيماريم را تا تاب نياورم ديگر سد اشكانم را، از پس پرده هاي بغزم فرو مي ريزم بر سيلابي ويرانگر تا سر را رها كنم دردرد دلتنگيت.

با نگاهي تازه فرو كن قلب شاعرت را در اعماق عشق نابت.

با تير كمان ابرويت دوختي قلبم را بر ديوار وفاداريت تا حضرت ابديت نگاهي تازه كند بر رسوا ترين عاشق بر جوتانترين پيرمرد

2008-05-23T02:58:00.000+04:30

خوب از وقتي صداي ناقوس عشق را شنيدم، مثل ديوانه اي دويدم تا به معبد چشمانت رسيدم، درب معبد توي باد تاب مي خورد و صدا مي داد، آري دست هيچ غريبه اي به اين معبد نرسيده بود، نفس تازه كردم و وارد شدم، وقتي بر پيشگاه خداوند معبد نشستم، معجزه اي زوزه كشيد و سرتاسر وجودم را در بر گرفت، آري عشق مرا در بر گرفت، برخاستم و گوشه اي نشستم . شمعي روشن كردم و عودي، دود فضا رو پر كرد، منم كه مثل هميشه تنگ دست و شجاع منتظر شدم، مطمئن بودم مياي، مطمئن بودم مياي پيشم و تو معبد عشق دستاي لرزانم را ميگيري!

از راه كه رسيدي يادم اومد خوابتو ديده بودم، آره تو خواب ديده بودمت مياي پيشم!

وقتي از در اومدي تو حواست به من نبود، رفتي پيش خداوند معبد و من با چشمام دنبالت كردم، دعايي زير لب زمزمه كردي، منم اين بين يه سيگار روشن كردم گرچه بعد ها فهميدم دود سيگار چاره ي درد نيست، وقتي برگشتي و منو ديدي جا نخوردي، من سرمو انداختم پايين چون چشماتو خوندم، اومدي كنار منو شمع و عودم نشستي، هنوز لبخند سلامت يادم نميره، قلبم رو توي سينه خشك كرد. من سلامم اون غرور هميشه رو نداشت، فقط يه زمزمه ي جواب بود!خوب عقاب غرورم به دام تو افتاده بود، بال پروازش قصد پريدن نداشت، مي خواست رو دستات بشينه، هنوزم واسه همين تو دستاتو گرفتن بي تابم، صاف و ساده دستام رو گرفتي و من ديگه هيچي يادم نمياد!

امشب از اون روز خيلي مي گذره، امشبم بي خواب اون روزم! كي ديده شكوه معبد عشقم رو! كي صداي ناقوسشو شنيده؟ غير از تو! عجب شبيه! تاريكي پنجه اش رو رو صورتم مي كشه و من هنوز بيدارم، سكوت تو هوا پرسه مي زنه اما من پراز هواي توام،

آه كه از عشق تو چه كاخي ساخته ام، آه كه هزاران كس از ديدنش حيرانند! ولي هنوز ارزش لبخد سلامت را ندارد! ولي هنوز مخمور اون نگاه شرابگونتم، هنوز بيمار شفاي دستان توام، من عشقم را گدايي نمي كنم من عشقم را تا هنگامه ي مرگ مي رقصم!

2008-05-20T23:52:00.000+04:30

دور از تو در گوشه اي تكه قلمم را به دست دارم تا تو را بنويسم اين بار! چرا كه تو فقط هستي! وقتي در كنارم مي نشيني با چشمانم در مي يابم تو را و حال كه كنارم نشسته اي با قلمم روي كاغذي تو رادرميابم.

هر صبح كه چشم از انبوه خواب مي گشايم، ترسيم ذهن اندكم را برايت مي نويسم، تا بداني چقدر هنوز كور از توام، چقدر لال از توام و چقدر هنوز در عشق تو كم و اندكم!

با فرياد و سكوتم تو را صدا زدم و تو مرا ديدي! تو دستانم را مي فشاري به ژرفناي اين اندك نگاه من مي نگري و با آن دستان رويايي اشك هايم را از گونه هايم مي شويي.

آه عشق پاك من، خون من يادگاري جاودان از تو را در رگهايم مي چرخاند و تو را تكرار من مي كند، تو را زمان من مي كند، تو را هستي من مي كند، هر لحظه از تو پر مي شوم و لحظه ي بعد در مي يابم چطور از تو خالي بوده ام!

اي چشمه سار عشق و مهرباني، آغوشت را سوي اين بي سر و پا بگشا كه من جز تو نيستم.

2008-04-10T22:47:00.000+04:30

و اما باز هم عشق،

اين كه عشق تا كي درون تو با اين همه تازگي باقي مي ماند سؤال دشواري نيست!

پير خرابات گفت:

عشق، در راه است، مي رود و در حركتي روان است، اي شما كه عاشقيد! شما بايد پا به پايش برويد، در حركت باشيد، به سرعت ان طوفان شويد و بوزيد، بايد لحظه هايتان را پا به پايش بتازيد و در نمانيد. اگر خواهان آنيد كه عاشق بمانيد.

راهي براي رسيدن به عشق نيست! چون هرگز عشق يك جا نمي ماند.

اين است عشقي كه شما را مي برد به رشد، درختتان را تا به صحنه ي آسمان پيش مي كشاند و شاخه هايتان را مي گستراند، سرد و گرمتان مي كند، خم و راستتان مي كند تا ببينيد ثابت قديميتان را، دريابيد استحكامتان را، خواستتان را.

من شما را بشارت مي دهم كه هر چه با بالا سوي عشق پيش رويد محكم تر مي شويد، آباد تر مي شويد، هر لحظه زيباتر و زنده تر مي شويد.

عزيزانم بي باكانه به كارزار عشق بشتابيد.

2008-04-02T02:31:00.000+04:30

مگه من كيم

يه شاعر پست

كسي كه همه رو بالا مي برد و

همه اونو پرت مي كردن پايين

مثل تف!

كاش بهم تف مي كردن

هي پست و خارم مي كنن!

چرا آخه مگه من چي كارتون كردم.

چون مي خام بالا ببرمتون؟

چون مثل ديگران خارتون نمي كنم؟

چون بهتون خيانت نمي كنم؟

چون نمي خوام بكشمتون؟

چون مي خام بهتون زندگي بدم؟

چون دوست دارم كه شاد و آزاد باشين؟

چون مي خوام خودتون باشين؟

چون همون چيزيرو مي خوام كه خودتون مي خواين؟

باشه!

من سقوط مي كنم!

دفن مي شم!

سياه مي شم و بي آبرو!

باشه!

بزارين اين يك كلمه رو بگم

دوستتون دارم!

جرم من عاشقيه!

به من تف كنين!

2008-03-23T02:43:00.000+04:30

ماهي قرمز عيد ما تو شوره زار نمك از تشنگي جان باخت

سكه ي پشيز عيدي تو دست پدر از شرم پ‍ژمرد

بچه هاي تو خيابون دستاشون خالي بود

و شكمشون سير از گرسنگي شده

منم امسال چيزي نو نداشتم

شلوارمو وصله ي نو زدم

تا كهنه ي پارگي اش پنهان بشه

مردم سينه ها انباشته از درد و فقر

خالي از شجاعت حتي يه حرف تازه براي عيد

به هم نوروزو تبريك مي گفتنو خوردنياشونو قسمت مي كردن!

نوروزي تاريك!

اما هنوز اينجا پشت اين همه درد

يه جرعه ي ناب از شراب عشق مونده

شراب جام بهار

شراب آزدي

شراب خندان پر از شعر زندگي!

بنوشيد نيلگون اشك هاي شراب گون تان را

تا سرمست شيد بي تابيتان را

بي تابي بهاري نو

نوروزي نوروزتر

باد شويد و بوزيد و بارور كنيد

درخت انديشه را

سبز كنيد برگ هاي عشق را

تا سر پنجه هاي باران ناز كند

سرزمينمان را!

2008-02-29T19:06:00.000+03:30

دلگير تنهاييم پيش مي آيد. و من در تاريك اتاقم سياه جامه ي غم مي پوشم.

من هنوز هم عاشقم. قلبم فرياد مي كند نامت را. اما چه سود كه ديواري تاريك بينمان كشيده اند. ديواري بين من و تو. ديواري بين من و عزيزترين كسم.

چه كنم هر چه كندم ديوار فرو نريخت. چرا كه كلنگ ديوار دست معشوق است و او كندن نمي داند و ديوار عشق را از او حذر مي دارد.

اي ايمان به فداي دستان جادوييت، اي كاش كلنگ را محكم بگيري و بر ديوار سياه بكوبي.

مي گويندم ديوار شو تا به او برسي. نه هرگز به عزيزترين كسم خيانت نمي كنم، اين است گناه من، خيانت نكردن! و براي اين مصلوبم. گناه من عشق است و خواست رهايي، براي همين باز هم مصلوبم.

اي ناكسان ديوار ساز، اي كه آتش به روحتان بي افتد، شما را نفرين مي كنم. از نفرين مرد عاشق بترسيد. مرا عليل كرده ايد. نفرينتان مي كنم. عشقم را از من مي گيريد، پس در خون خود خفه شويد اي ناپاكان.

دلدار من در كنج قفس اين بي صفتان اسير است، و گويي ديگر از دستان عليل من كاري ساخته نيست. اي مردان عاشق دلدار من در كنج قفسي جهنمي اسير است. شما را به عشقتان قسم شمشير برداريد. شمشير برداريد كه من عليلم.

آري واي بر من، دلدار من پيش مي رود به سوي دره ي هولناك تنهايي در اين جهنم و او تنها مي ماند بين درنده خويان وحشي صفت. واي بر من ديگر تاب ماندن ندارم. ديگر تاب ديدن ندارم، اي مرگ بر من فرود آي تا تسكين دهي درد داشتن چشماني بينا را. اي مرگ فرود آي!

2008-02-19T01:37:00.000+03:30

هنوز هم مي توان بهترين بود. شايد هنوز هم راهي باشد. كرانه هاي بيكران گرچه پر است از سرگرداني اما آن جا همچنان فقط تو ايستاده اي، آري فقط تويي كه با صداي گرفته مي خواني، هنوز هم تو، فقط و فقط تويي كه مي خواني.

گرچه افتان و خيزان خود را به اين قهقراي زندگي كشانده اي اما هنوز هم براي تو راهي ديگر هست. راهي بسوي بي كرانه هاي جاودان خودت. آن جا تو تك درخت ايستاده اي كه دست بر كمر زده اي و اگر تو نباشي ديگر هيچ چيز نيست. تو بود و نبودي!

آشيانه ي قلب هاي سرگرداني اين طفلكان تشنه ي لحظه هاي آسايش، آري تو مي داني كه چرا ايشان فقط تو را صدا مي كنند. تو بز مجه ي قالب هاي گوناگون را! عجب نيست هر زمان كه خواسته اند با ايشان راه رفته اي، خنديده اي، و در كاسه ي اشك ها شريك بودي، خوب دلگرمشان كردي.

اما بار ها پرسيدي كه كاسه ي اشك من كو. بارها پرسيدي سرمنزلگاه آسايش من كو، آن سايه سار خنك كه در آن پناه جويي.

خسته بودي، فسرده و رنجور بوده اي و پير شده اي. تو را ديوانه خوانده اند چرا كه هميشه تنها تو بودي كه در پيشگاه خورشيد سوزان ايستادي و دست هايت را گشودي. و زير سايه هاي خنك سوزش تو چه كساني كه آرام نگرفتند. و اما تو همچنان مي سوزي و باز مي پرسي من به كجا پناه برم.

خسته شده اي نازنينم باز هم خسته شده اي، اما بسوز نازنينم چرا كه روزي ابر ها بال و پر اين خورشيد سوزان را مي چينند و مي بارند، آن چنان كه خاكسترت را مي شويند و از ياد ها فراموشت مي كنند. گويي هرگز نبودي كه بسوزي!

2008-02-17T22:52:00.000+03:30

قلب من، تاب بياور

اين طوفان وحشي عشق را

تاب بياور.

آري تاب بياور زيباترين نگاهش را

تاب بياور دستان مهربانش را

و سرگردان شو

در حال و هواي سلسله مويش

بباز آن چه را ، نيستي!

ببر هر آن چه، هستي!

برو

به بيكران سنگين سينه ي بيباكان

بكش

بلند طناب قله هاي افتخار را

بايست

استوار بر درخت ارده ات

خميده شو

تا چيده شوند ميوه هاي ترت

و نگاه كن

به عشق.

تقديم به پيامبر عشقم

2008-01-28T09:32:00.000+03:30

اي كساني كه عاشق را حقير كرده ايد و وي را اشك ريزان روانه ي بيابان ها مي كنيد. بدانيد! مرد عاشق هنوز زنده و بيدار است. خوب بدانيد كه ايستاده است با شميشيري آخته! از زخم شمشير وي بترسيد. من به جايتان بودم پاي به كارزار او نمي گذاشتم. شما را با نبرد دليران چه كار. وي را بي قانوني قانون است و دليري شرف. وي را زندگي ناموس است و زمان غيرت.

شما فرو مايگان چطور مي توانيد حتي به چشمان مرگ ستيزش بنگريد. شما اهالي نكبت بار درماندگي و ترس را چه كارتان باشد با شجاعت بي باكان.

نديديد كه ايشان در راه عشق فرزند را به قربان گاه آورده اند. ايشان قرباني مي كنند . و اين هيچ پرسشي برايشان نيست. ايشان به عشقشان ايمان دارند چرا كه به خود بيدارشان ايمان دارند. حال شما را چه؟ شما كه حتي تكه اي از خود را نداريد. خود را فروخته ايد كه نكبت بخريد. شما را چطور تاب ايستادگي در پيشگاه وي؟

2008-01-21T23:49:00.000+03:30

اندازه ي عشق آدما شايد رابطه داشته باشه با عمق شناختشون از خودشون، از زندگيشون، از رسالتشون و حتي از جامعه شون. اين عشق تا چه حد پيش ميره؟ پيش ميره كه چي كار كنه؟

نظر من اينه كه عشق پيش ميره كه انساني بسازه والاتر! پس اين نكته مي تونه صحه بزاره رو تركيب عشق و شناخت. من تو راه عشقم كم سردرگمي نكشيدم! به هر حال اينجا هم جاي عجيبيه. چون جلوي رشد عشقتو ميگيرن. و همون طور كه يك عمر خودتو تحقير كردن، عشقتم تحقير مي كنن.

سخته! براي كسي مثل من كه همه داراييش خودشه و عشقش اين بي حرمتي گرون تموم شده.

اما انسان والاتر كيه؟

شناخت و دانش آدما رنجشونو زياد مي كنه! حداقل كه تو جامعه ما اينطوريه! چون شب را برهنه مي بيني و سرما را تا مغز استخوانت حس مي كني! پس انسان والاتر يا به قول استاد ابر انسان از ديدگاه من بايد يه كسي باشه كه بتونه راه رسالتشو بره. و رسالت ما هرچند پر رنج تر و پر درد تر انسان والاتر قوي تر و با افتخار تر.

من اميد دارم كه رسالت و عشقمو از تهاجم بيگانگان انسان ستيز مصون نگه دارم. گرچه رنج شديدي مي برم! اما گويي در اين ميان كسي كه عاشقش هستم با زخم هايم معجزه مي كند. با باوري كه مرا دارد. با ستايش هايش گويي بيشتر به بودن خودم و ارزش رسالتم پي مي برم. و اين عشق، منه غرق در خون را زنده نگه داشته است. سجده مي كنم درگاهت را اي عشق پاكم و هزاران بوسه به دستان زندگي بخش معشوقم مي زنم.

2008-01-08T19:35:00.001+03:30

از پير خرابات پرسيدند كه چرا به اين سرعت پير مي شوي؟ گفت عزيزانم من هنوز خيلي جوانم. گفتند پس چرا هر روز موهايت سپيد تر مي شود؟

انديشيد. وانديشه ي ژرف گفت: روح من بزرگ است، بزرگ تر از هر چه در بين آدميان بود. و اين جسم تاب نمي آورد مرا. در اينجا غذايي در خور جسم من نيست. زيرا كه كار و فكر من همچون اين آدميان نيست! عزيزانم هر روز من شايد كه ارزش ده روز بهترين اين مردمان است. من ده برابر ايشان زندگي كرده ام، بيش از بهترين ايشان انديشيده ام، آموخته ام، كاركرده ام، غم خورده ام و شادي كرده ام.

اما مجبور بوده ام از غذاي ايشان بخورم و در كنار ايشان بخوابم و از آب ايشان بنوشم. اين ها كه در شاءن جسم و جان من نبود. پس هميشه گرسنه بوده ام، هميشه بي خواب بوده ام و هميشه تشنه. آري عزيزانم اين هاست كه مرا مي فرسايد.

پس اگر يار من هستيد، ياري در شاءن من باشيد.

2008-01-01T21:51:00.000+03:30

در سوگ خود نشسته ام. در سوگ كسي كه گويي ديروز در اين قبرستان به خاك سپرده شد. نمي دانم كي مردم و يا چگونه. اما مي دانم طعم مرگ من خيلي تلخ بود. وصيت هايم را نوشتم كه مبادا بميرم، اما باز هم مردم. كلي تكا پو كردم. انديشيدم، به پنجره هايي كه هيچ انديشه اي دست نيافت دست يافتم. اما كسي پنجره ام را نديد و مردم. آري، حالا همه ام روضه اي است سوزناك براي مرگم. داد زدم كه من نمرده ام، كه مردم. نمي دانم اين تلخي از كدام سو آمد، كه مردم. مردنم رنگي ندارد. مگر زنده كه بودم كسي رنگي در من ديد. آيا كسي زنده بود كه حداقل ببيند.

كسي مرا نيست كه بگويد چه كسي. كه كدامين كس. بگويد به كجا يا شايد بگويد چرا. ثانيه هاي گذراي بي حرفي در پشت ديواره ي سياه مرگم بي هيچ حسي است. قلبم كجاست؟ چرا ديگر نمي تپد. مگر هرگز تپيده بود؟ كجا؟ چرا؟ براي كه؟

سؤال هاي تهي ؟ تهي تر از اين فضاي خاموش قبرم. قبر من جايي كه به آن ره مي سپردم. عجب جاي دنجي است. دنج تر از خانه ي فكرم. و بوي گند جسدم. آري پوسيده ام. گوش هايم پر از كرم است! صداي چه كسي اين كرم ها را در گوش هايم گذاشت. و من فرو مي زوم به سوي قلب بي كران زمين. اما هنوز يك آرزو دارم. اي كاش كه زمين عاشق باشد.

2007-12-14T12:03:00.000+03:30

پير خرابات گفت: آري عزيزانم من بيرون از اين ويرانه ي آبادمان آدم ها را برهنه ديده ام. اين موجودات كه روزي سگ چاق گفت انسان نيستند و فقط پاره پاره هاي آدميانند، براي همديگر زندان مي ساختند. ايشان اگر اشتباه و نامردي عزيزشان را مي ديدند اشتباه مي كردند و نامردي! و عزيزانشان را روي صليب مي ديدند . اما حتي نگاهي كنجكاوانه به ايشان نمي انداختند.

اين موجودات قانون چه بسيار ساخته اند. و اين چهارچوب ها چه جهنمي سوزان شده است براي خودشان و براي بيچارگاني كه در اين ميان سرگردانند. خود سوزي مي كنند. عشق سوزي مي كنند. پدران و مادران فرزندانشان را مي سوزانند و فرزندان نيز پدران و مادران را به آتش مي كشند. قانون گفت بدان را تازيانه بزنيد و ايشان مي زدند. خدا گفت من پاسخ بد كاران را با آتش مي دهم. پس ايشان هم چه خوب از خدايشان آموخته اند. در اين ميان نفهميدم بر سر عشق چه آمد.

تا اينكه سوي شما بازگشتم.

در اينجا اما عشق را برهنه ديدم! كسي را ديدم. و آتشي از آن جهنم آدميان را. او لخت و عور در ميان آتش ره سپار بود تا معشوقش را كه در ميان آتش سرگرداني مي كرد بيرون بكشد! آري هر دو گويي مي سوختند. او شعله هاي عزيزش را با همه ي وجودش خاموش مي كرد گر چه بوي سوختگي بدنش همه جا را پر مي كرد. آري اين دو از آتش بيرون جهيدند و ستاره ها بدن سوختهشان را درمان بودند.

درود زندگي بر شما باد. كه با عشق در هم مي آميزيد و زندگي را تقدس و ارزش مي بخشيد. گرچه بر صليبتان كشند. اما بالاي صليب از بوي ظلف يار مست و سر خوشيد.

2007-11-23T14:31:00.000+03:30

ديري باز نپاييد كه پير خرابت سوي ما بازآمد. پبرمردي ‍‍ژنده پوش و دريوزه اما دليرتر از ما. با سخني خاروخاشاك را مي سوزاند و انديشه اي نو را قالب مي كرد. پيرمرد از سوي كهنگي آمد اما پر بود از تازگي. او ما را نه خدايي بود ، نه خدايي بود با او. او همچون همه ما يكتا بود. دستان ما را مي ستاند و ما نيز خوشحال و شادان پايكوبي مي كرديم. از ناكجايي آمده بود و به ناكجايي ديگر روان بود. اما خواست چندي بماند.

پير به كلبه ي من آمد. با هم به سخن نشستيم و چه بحث گرمي بود. از هوس بازي هايش در زندگي گفت. من كه دچار هوس هاي سوخته و سركوب شده بودم سرا پا گوش حيرت شده بودم.

مي گفت: هوس ها همچون اسب هايي هستند وحشي كه ما را با خود به راه زندگي، شور، لذت و نهايتا بقا مي آورند. در خود باريك شدم. عمري است كه به زندگي مي انديشيدم و مشغول مرگ بودم. اسب هاي هوس من يا مرده بودند و يا گم شده بودند. به جاي آن ها قلمم وحشيانه پيكره ي هر كاغذي را مي دراند.

دود پيپم آرامشم را بازآورد و به چهره ي فرسوده ي پير نگريستم. ريش هايش به سپيدي اعماق روحش بود و در سر باز هم هوس هايي رام نشدني داشت.

باشد كه زندگي را از او بياموزيم.

2007-11-06T22:39:00.000+03:30

تو اگه گريه كني من آب ميشم

تو اگه بخندي من سبز مي شم

تو اگه بگي نه من سخت مي شم

و اگه بگي آره من رقصان ميشم

تو بگي شايد من خواب ميشم

و اگه بگي بايد من ماه ميشم

من از هر گويش تو جان مي گيرم و مي ميرم و رنگ مي گيرم و بي رنگم.

بنگر كه همه اش تويي كه منم و همه اش منم كه تويي!

2007-11-02T23:24:00.000+03:30

آري گويي اين عشق قلبم را مي پروراند . قلبم هر لحظه بزرگ و بزرگتر مي شود.

مي ترسم، مي ترسم كه همه ام قلب شود و ديگر از من جز قلبي اين چنين بزرگ نماند. آري بايد آنچنان رشد كنم تا بتوانم اين قلب را در سينه ، در جايگاه هميشگي اش نگه دارم. آيا پا به پاي عشق مي توان رشد كرد؟ اين منم كه كه عشق را مي پرورم يا عشق است كه مرا رشد مي دهد؟

من كه عاشق آب هاي اعماق عشق بودم، امروز مي خواهم از اين دريا بزرگتر شوم!

2007-10-26T23:33:00.000+03:30

آره، تو روزگاري كه آدماش فقط به فكر برد و باخت بودنو مي خواستن شيش هاشونو هشت كنن و هشتاشون و ده. مني كه نه حرف اين آدمارو مي فهميدم و نه اونا حرف منو. يه كنجي افتاده بودم و از سرگيجه و سردرد به خودم مي پيچيدم. داشتم كم كم گم مي شدم.

همينطوري! نفهميدم اصلا چطوري شد. يكي اومد دست منو گرفت. آره، دستمو گرفت. برد منو تو خونش. برد پيش خودش نشوند. منو برد اون چيزايي كه مدت ها بود يادم رفته بودو دوباره نشونم داد. دوباره گذشته ي اين طوفان قانون شكنو يادش آورد.

آره، به خودم كه اومدم ديدم يه دختره. يه دختره ساده تر از خودم! مثل خودم هنوز مي خنديد. آره، فقط دوست داشتم بشينم واسه خودم ساعت ها نگاهش كنم.

دستاش يه مرحم شد واسه مني كه يه عمر زخمامو درمان نمي كردم، بلكه مي ليسيدم. نگاهشم يه همدم واسه مني كه ديگه هيچ كس رو نمي ديدم يا هيج كس منو نمي ديد.

عجب. حالا من هنوزم اينجام. نشستم. اما دست ها و نگاه اون، انگار موندن پيش من. نمي خوام از پيش من برن. نمي خوام!

2007-10-23T12:34:00.000+03:30

آن يكه مرد بيشه ي ايثار را بنگر! كه همچون دماوند بر قله ي اين خاك پر از درد و مرگ ايستادگي مي كند. هيچ سرما و لرزشي او را خدشه اي نبود. بنگر كه چگونه بر روي پوتين هاي كهنه ي غرور خود ايستادگي مي كند.

آري غرور، اين مقدس ترين گنج اوست. كه همگان تشنه ي اين گوهر از دست رفته اند.

يكه مرد خوب مي داند، تنها غرور است كه او را ماندگار كرده است.

شك نكن، كه روز سقوط غرور روز مرگ يكه مرد است.

آري تنها با غرور مي توان در پيشگاه هر دردي ايستادگي كرد. او در پي اين نيست كه با غرورش بتي بسازد، اين بت پرستان سرزمين ويراني را. او مي خواهد با سلاح غرور درنوردد اين سرزمين تباهي را.

2007-10-22T18:40:00.000+03:30

مرد بت شكن امروز را ببين!

بنگر كه چگونه بدون تبري بت ها را فرو مي ريزد. سقوط بت ها بر پيشگاه اين حماسه ساز روز ديدني است.

بنگر كه چگونه تنها با نگاهي بتان بر او سر فرو مي آورند. حال به من بگو كدامين خدا را تاب خدايي است.

و امشب مرد بت شكن سقوط مي كند براي شكستن خود. آيا چشمانت تاب ديدن و نهراسيدن دارند، تا امشب را برايت بسرايم.

2007-10-10T21:43:00.000+03:30

ديدي! هنگام كه بر بلنداي قله ي تنهايي ام طوفان نگاهت مرا صاعقه مي زد، چه بيهوده تو را سجده مي كردم.

اما حاشا اگر تو مرا ديده باشي.

و آن گاه كه سينه را درانده بودم تا فريادي بزنم، سخت بيمار بودم.

آري صاعقه ي آن طوفان منحوس مرا چماقي سوخته كرده بود. هر بار كه اين چماق سوخته خواست كه ضربه اي بزند، خود تكه تكه مي شد.

و اين زغال سرخ من بود كه در آن شب برهنه مي درخشيد.

و آن گاه كه از قله ي تنهايي ام سقوط كردم بر تپه هاي صحراي بيداري متلاشي شدم. با شعله ي من هر گمراهي مشعلي افروخت و به قريه اي راه گشود.

و اين باز هم من بودم در صحراي بيداري.

2007-09-19T00:16:00.000+03:30

عجب نيست كه وامانده ام. عجب نيست. ما را واماندن عادتي است چه ديرين!

با تمام شوق آتشينم سويت آمدم تا با تو حرفي بزنم. حرفي كه سال ها آتشش را مي پوشاندم، درون سينه ي مالامال دردم. خواستم نهيب عشق پنهانم را پس از اين همه سرگشتگي نشانت بدهم. عجب كه تو حتي نخواستي كه بشنوي مرا. پس مرا در درونم فرو ريختي.

پاي بر اين آتش نهادي و رفتي. و رفتي.

حال باز هم من اينجايم. در كنج اتاق دلگيرم ، شب مي سپارم به تاريك تر.

شب ها خوابت را مي بينم. آري هنوز هم. حتي پس از آنكه به من پشت كردي. امان از اين خواب كه روزم را نيز سياه مي كند. اي كاش كسي دردم را جويا بود و از من نيز زباني گويا بود.

تهي مي شوم! تهي. ديگر مرا چه مانده است. رفتي و ما را پشيزي نديدي. من نيز رفتم كنج سرگشتگي ام با كوزه ي اشك هايم و فكر هاي آغشته در دودم.

2007-09-08T00:40:00.001+03:30

و اينجا هنوز هم ماسوله است.

شبا حيرت هوا رو پر مي كنه.

آسمون پر از هواي پاك رويا مي شه

و چشم ها آرام از خواب.

شايد امشب پرنده اي از پشت بام خانه ي ما تا شب ماسوله بپرد.

شايد هنوزم داروگ شبا به عشق مهتاب با صداي بلند شوقشو رو سرش بزاره و بگه از ته دل قور!

آره قور.

اين صداي داروگي است كه مثل من امشب دلش گرفته.

فرق من و اون اينه كه اون عشقشو داد ميزنه و من مي نويسمش.

آره شايد فردا شب غمگين برگردم از راهم. شايدم اصلا بر نگردم. اما مي خام فردا تا ته راه برم.

آخ كه يه سطل اشك تو چشمام دارم. يه سطل ماست پر از اشك هايي كه معلوم نيست كي و كجا جاري بشن. اما واي از اون سيلي كه من ميريزم.

2007-08-15T02:43:00.001+03:30

هنوزم اسمت يادمه

هنوزم اسمت رو داد مي زنم

هنوزم حرف دردام رو با حركي كه بشنوه ميگم.

من اهل پنهان كردن نيستم و نبودم

تو چرا آتش درونت را در تلي از خاكستر پنهان كرده اي!

2007-08-12T00:38:00.000+03:30

آره منم سال هاست كه عاشق يه دختر چهارده ساله ي بورم. دختري كه سال هاست در پي اش مي جويم و نمي يابمش! واسه همينه كه مجبورم تو روياها ببينمش، تو گرماي چايي حسش كنم و تو دود سيگارم باهاش حرف بزنم. آره منم چارده سالم بود كه تركه ي سوزندهي عشق به تنم نشست.

شبا به يادش پوتينام رو پام مي كنم و مي زنم تو كوچه هاي خلوت و تاريك. اونقدر مي دوم تا از پا در ميم و سر افكنده بدون پيدا كردن نشوني ازش بر ميگردم تو رختخوابم تا بازم خواب چهارده سالگيام رو ببينم.

به قول حسين پناهي امشبم گذشت و كسي مارو نكشت!

2007-08-09T21:54:00.000+03:30

اي مرد پاك كه تو را اين روزها زلال نيز مي خوانند! روزي در خواهي يافت كه در لجن زاري غوطه وري. آن چنان كه گويي تو نيز از لجني. آري بسي پاك مانده اي كه بوي تعفن گرفته اي.

تو نيز هرگز خود را به جام باده اي نسپرده اي كه بجوشاندت آن چنان كه نعره اي بر آوري از درد هاي درونت كه چگونه حتي تو نيز حيراني! حيراني از پي دروغ هايي كه بر تو بسته اند و مي بندند.

پس تا رسيدن به حقيقت خويشت بكوش، شايد كه تو از اين لجن زار نيستي! شايد كه از آسماني. هرچند كه آسمانشان نيز غرق در فريب باشد.

غريوي برآ از اين ننگ ديرين، شايد كه لجن خوار ها نيز بيدار شوند و سر برآرند از اين نفرين.

هي هات كن. و از وحشت تغيير بگريز كه از اين بد تر مگر تو را چه چيز است.

آري شايد راه دگرگونيت اين چنان كه مي پنداري دور نيست! شايد تا حركت براي ثبات فقط نگاهي فاصله است.

2007-05-28T22:56:00.000+03:30

تو نيز خواهي يافت

دختركي را كه مهربانانه مي انديشد

در مورد تو.

كه زيبا و آرام خواهد ساخت

انديشه ي ويران و سرد تو را

تا به گرماي عشقي بجوشي و شعله ور شي

از عمل كردن به عشق.

تو نيز خواهي يافت

ساحلي آرام

براي زورق شكسته ي سرگشته ي خود

تا بر آن پارو بر نهي و آرام گيري،

پس از آشوب طوفان هاي سخت و باد هاي سرگردان

كه سرگردانانه تو را به ساحل مي رسانند.

2007-05-13T23:51:00.000+03:30

و اكنون بر سر برزني در حوالي اشراق نشسته اي.

و انتظار مي كشي

انتظار اراده ات را.

تا پي ريزي طريقتي

براي شناختي نو.

شناختي نو از حقيقت.

از حقايق بنيان در واقعيات عقل.

در پي اراده اي هستي

كه با آن

عقل را به زير بكشي.

و بنيان كني

پلي نو براي شناخت.

تو از واقعيات عقل به ستوه آمده اي

و اين راهي بود

كه پسرك قله هاي دور دست نشانت داده بود.

راه تو.

امروز با تمام وجود

خواستار تباهي در اين راهي.

مي خواهي در اين راه

فرو شوي

براي فرا شدن.

پس شايد لبخندي نو

بار ديگر گشاده شد.

طلوعي نو

از سمت زيستگاه مشرق زميني آرامت.

2007-04-26T00:38:00.000+03:30

هنگامي كه به آسمان نگريستم، ديدم ستارگان در موسيقي باد در آن دور دستها چه شادمان مي رقصند. و من همچنان در ابرهاي تيره خود غرق بودم.

هوس داشتن ستاره اي و رقصيدن با او در پس ابرها خود لذتي بود براي، منِ انباشته در دود.

چقدر دورند امشب از من ستاره ها؟ يا نيستند و نمي خواهند درخشيدن بر اين تاريك مرد نشسته در تباهي ها.

2007-04-12T01:40:00.000+03:30

و استاد پرسيد چه كرده اي براي شكستن بتان؟

و من سخت در گريبان فرو رفته، به ياد آوردم (( با ساختن بتي نو فقط مي توان بت هاي كهنه را شكست)) اما كهنه ترين دانش من مي گفت ساختن بتي نو هرگز بت شكني نبوده است. و به كار بت شكن بزرگ، كه تاريخ اين نام را بر او نهاده بود، شايد پوست خند زدم. و از شجاعت خود حيران ماندم.

اما در ذهن فرو رفته خود شبانگاه بتي يافتم كه بتي نيست. يافتم خداي كفر را. و بر آن شدم كه خداي بي خدايي را پرستش كنم. اما شايد اين خداي من نيست. خدايي است كفر گونه كه شايد استاد مي خواست!

پرسيدن، حقيقتي را بنا خواهد كرد. و شايد پريسيدن سؤالي امروز، حقيقتي را بنا خواهد كرد، فردا!

2007-03-18T01:54:00.000+03:30

ياران مي روند، هر كدام به راهي، و تو بار ديگر تنها مي شوي. اما راه تو هر لحظه تو را لمس مي كند و از با تو بودن خرسند است. اما باز هم كه تو ناشكيبايي، و چه بي صبرانه در پي رسيدن به مقصود. ولي آن گاه كه به بي كجايت ختم مي شوي باز ناشكيبا تر عشق به رفتن داري.

آري عجب دردي است هميشه رفتن و هرگز نرسيدن. گويي تو آمده اي كه از هيچ، به هيچ كجا برسي.

اما شادكامي من مي گويد: از پس اين سرزمين نيز بگذر و زندگيت را با من صرف كن .

باز مي انديشم كه اي كاش مي شد بار ديگر با تو، زير آسمان مي رقصيدم . اما هواي آسمان من و تو اين بار هم، ما را از هم جدا كرد.

و شادكاميم گفت: كه هميشه دوستي و آسماني براي رقصيدن هست. پس من دوباره، در اين انديشه كه نمي يابم كسي همچون كسي ديگر، به راهي نو سر فرو مي آورم.

2007-02-24T23:21:00.000+03:30

هنگام سپیده دمان استاد گفت: راه عشق. و من در تاریکی شب می گویم: بی راه عشق شاید.

رهروان بی راه ی عشق شاید چه فراوان بودند، ولی این بیراهه برهیچ کس هموار نبود. بی راه عشق بر همه یکسان نبود که راه شود. و مردمان آرام و آباد و تند و ویران می روند در این بی کجا.

با وزیدن باد شرقی چشمانم را گشودم، در انتظار تولد خورشید از مشرق. و اندیشیدم که مشرق کی و چگونه خورشید مرا بیدار می کند.

2007-02-15T18:47:00.000+03:30

در آن آرامگه شب مردی مست را دیدم. که از پی این کوی عاشقانه می رفت.

پرسیدم: از کجایی و به کجایی؟

گفت: از بی جایم و به ناکجا.

گفتم: دمی در کنارم بیاسای. آمد و ماند در کنار تنهایی من. بگفتم: نامت چیست؟

گفتا: من طوفان درد های پنهانم.

گفتم: به کدامین آبادی قصد وزیدن داری؟

پاسخ داد: به کاوش گران آباد می وزم تا بسنجانم همتشان را.

گفتم: حاشا! درپیشگاه اراده ی زخمی من همتی نیست.

غمگین شد و گفت: توها بود مرا نبود می کنید. این را بگفت و جست و رفت.

2007-01-22T23:23:00.000+03:30

و آن گاه که تردیدها کنار می روند، درخشش ایمان دیدگانت را در خواهد نوردید. بنگر که ایمان به پیشگاهت آمده . تو بار دیگر تردید ها را کنار زدی و از نور ایمان سرشار و روان شده ای.

آری بازوی ایمان را بگیر و صخره های سرد را در پیش پاهای سست دیروزت فرو ببر. ببین که چگونه برخواسته ای! آیا از روزهای تردید به یاد می آوری؟

پس تردیدت بخاطر چه بود، بخاطر شکستی که تو باعث آن نبودی، یا این که نتوانستی از ورای ارزش ها به حاصل آن چه کرده ای بنگری، یا شاید برای درک ارزش ایمان بود.

امروز ایمان مرکب تواست در دریاهای بی کران. پس شک مکن به بادی که تو را به سویی می کشد. چرا که کشتی بدون وزیدن بادها سرگردان وا می ماند.

2007-01-14T23:32:00.000+03:30

دلم تنگ است. دلم برای همه ی شما دوستانم تنگ است. به یاد می آورم روزهایی را که همچون اسبانی وحشی در کوچه خیابان های شهر پرسه می زدیم. یاد می گرفتیم و در کنار هم عمر می ساییدیم. اما همان طور که من خیلی ها را از یاد بردم، دیگران نیز مرا فراموش کردند و می کنند.

شب های تنهایی، سنگین و سنگین تر می شود و خاطرات من رنگین و رنگین تر. عجب که گویی گریزی نیست. ای شب تاریک رحم کن بر منِ تنهایی، رحم کن که این چنین پریشانم. ببین، که آن نره اسب وحشی چگونه کورمال کورمال در پی خویش است. ببین، آن رود خروشان چگونه به بیچارگی در افتاده.آیا فغانم را نمی شنوی؟ دیر زمانی است که فراموش شده، فرو می روم در قیر شب. حتی چشمی نیست که امیدی به روشنایی باشد. ای شب آیا تو همین را نمی خواستی. آری تو بردی و من باختم. با تمام تواناییم نتوانستم در برابر ضعف خویش دوام بیاورم. ببین چطور مرا از پای درآوردی.

اما دریغا از روزی که دوباره برخیزم. خاک تارکیت را چنان به توبره می کشانم که از پی ات، روشنایی دَدانه ای بدود. آری من بی رحمانه تر از تو با نعره ای بران پیکرت را می درانم.

پس من چگونه برخیزم؟

2007-01-09T14:32:00.000+03:30

در سخنانت ابرهایی برای پوشاندن خورشید صداقتت بود. اما گوش های من فقط نور خورشید را می شنوید. اندوه ضعف تو باعث این مه شد. اما گوش های من نور قدرت تو را در می نوردید و به تو اعتماد می کرد. ای کاش تو هم به تکه سنگ های قدرت من اعتماد کنی…

2007-01-03T23:24:00.000+03:30

رخسار مرد زرد می گفت، دیر زمانی است از بودن او می گذرد و به بلندی خبر می داد، از ضعیف بودن او و از زاری او در پس آینه ای.

آینه ای که شکست از ضربه ی مشت سختی که بر رنگ بی رنگی آینه فرود آمده بود. جار بلند آینه لرزه برافکند بر مردی که در دور دست نشسته بود.

مرد دور دست چه نقشه ها در سر می پروراند. عشق رفتن داشت اما پایش را کسی در پیش چشمانش خرد کرده بود. صدای شکستن آینه او را به یاد خرد شدن پاهایش انداخت. و از ناتوانی خود زار گریست.

گریه ی مرد ریش هایش را شست و بر زمین ریخت و رفت. رفت به آن جا که پسری از سر شیدایی خویش، شاد می خندید. پسرک گریه را دید و بگفت: به شیدا رسیده ای. و از پس من به کجا خواهی رفت؟ گریه آرام گفت: من ز جایی نیامده ام که به جایی بروم. من از بی کران چشم مرد دور دست آمده ام تا بشویم شاید دنیای بی رحم او را. اما بی رحمی پاک است و من بیهوده. اگر مرد دور دست را دیدی به او بگو که اگر در پی پاکی است بی رحمانه با حقیقت دنیای خویش بجنگد.

2006-12-22T01:37:00.000+03:30

سرمای یلدای آن شب تنهایی، بر ما چه تلخ و چه شیرین، می گذرد.

2006-12-21T00:01:00.000+03:30

آری زندگی ام در این روزها شده است تمام آن دو بیت شعری که بلدم. نشستن در کنج اتاق سردم و نوشیدن قهوه ی گرم و سیگاری که با هراس در کنج لب هایم روشن است و می نگرم به عکس سیاه و سپید کرت کوبین فقید. مردی که با تمام شچاعت خود را در نوردید. و من، من شجاعت درنوردیدن خود را ندارم. دائم جمله ی (( مرد تنها دیو و بشکن با یک طرانه )) را زمزمه کردن و در اعماق ذهن فرو رفتن.

طنین گرم موسیقی در اتاق همچنان جریان دارد و من به زنده بودن مشکوک. با نگاهی سرد به روزنامه ها از چهار دیوار اتاق بیرون رفتن و بیشتر نگران شدن.

2006-12-15T00:28:00.000+03:30

شاید دیروز یا همین امشب بود که یاد تو افتادم. خیلی پیر شده ام، خیلی. دیگر همه چیز را دارم فراموش می کنم. جهت جریان زندگی را درک کرده ام و غوطه ور در حال رفتنم، به سوی ناشناخته.

سودایی در سر نیست به جز هرآنچه که منم. به قول رهگذری (( من با خودم خیلی بشوم، یک نفر )) اما امان از آن روزی که کم بشوم. از کم شدن خودم متنفرم.

این روزها سکوت تنها همدم ساعت های پرهیاهوی من با دهانی بسته به چشمانم می نگرد. از زل زدن به او ناراحت نیستم و خسته هم نمی شوم اما او هم مثل من غرق در اندیشه است.

از زندگی راضیم. به هرحال این هم سهم من بود از زندگی و سهم زندگی از من. اما حس پیری، مرا در آغوش کشیده. شاید بروم خیلی زود تر از آن چه می پندارم و شاید بمانم و رفتن دیگران را ببینم.

وای از این دل بستگی های بیهوده. ای کاش می توانستم تو را عاشقانه دوست بدارم، بدون اینکه به تو دل ببندم. با این که دل کندن سخت تر از مرگ است گویا من هر روز به چیز تازه ای دل می بندم.

نگران این پیرمرد خسته نیستم. به قول استاد: (( جوانی که دیر آید، دیر پاید )).

2006-12-08T01:22:00.000+03:30

زندگی غرق در توهم یا توهم فراگیر همه ی زندگی است.

این روزها کارم فرورفتن در اعماق خیال و رویاست. غرق در دروغ ام. به خود نیرنگ زدن دیگر کار هر ساعتم است. اما وقتی از دروغ خود را بیرون می کشم، چیزی غیر از تباهی زمان و عمرم نیست.

هر شب عهدی می بندم و با سپیده ی صبح عهد می شکنم. خسته ام از ای رویاهای پوچ خیالی. خسته ام از خود و عهد بستن هایم خسته ام.

باید بار سفر ببندم و از خود بروم. بروم به سوی جایی که نه رویایی باشد، نه خیال. باید به سرزمینی روم که فقط من باشم و من. و این بار نه به تماشای جهان بلکه به تماشای خودم بنشینم.

باید رخت بر بست، زیراکه بریده ام از این همه تاریکی و پلشتی!

2006-11-11T21:55:00.000+03:30

سازت را به آتش درونت بسپار. بگذار این بار شعله ها بنوازند. این صدای سوختن نت هاست که از درون رنجور تو می آید. این دیگر نه منم نه سازم.

ای موسیقی شعله ور شو و مرا بسوزان. بسوزان و گرم کن، بسوزان و روشنایی ده، بسوزان و آرامش ده، بسوزان آن چه را که منم و من نیستم.

صدا، صدای آتش است. آتش سوزان و زیبای گیتارم که خبر می دهد، از آرامش، از شور، ازتنهایی، از درد و هر آن چه این زندگی داشت.

به هر حال همچون درختی در پس بادی ، روزگار می گذرانم.

بشنو صدایی می آید، نوایی خوش، نه از دور و نه از نزدیک، بشنو!

2006-11-04T00:25:00.000+03:30

چشمانم به دنبال حقیقت و انگشتانم در جستجوی رگه های زندگی .

یک سگ زیر باران پشت در نشسته. آری او را باید از زیر باران به داخل بیاوری.

و من سقوط کردم قبل از آنکه آغاز کنم و توری که زیر پایم قرار داشت پوسیده بود.

آری پس برای همین است که چشمانم در جستجوی حقیقت اند و انگشتانم به دنبال رگه های زندگی.

اما آتش خاکروبه ها همچنان گرم است و آسایشی از این طوفان نیست و من دیگر تاب دیدن خودم را ندارم که این جنین ضعیف درمانده گشته ام.

پس برای تو می نویسم. که چه کرده ام و می کنم . شاید که تو مرا درک کنی . و برای این مرد گریه نکنی . زیرا که این مرد پست مجبور بود.

آری ببخشید مرا. مرا به خاطر آن چه هستم ببخشید. ببخشید که آن چه شما می خواستید نیستم!

آری من پاکی شما را با دستانی آلوده تا سر حد بیهودگی لمس کرده ام.

آسمان، تنها چیزی است که می بینم، و تنها چیزی که از تو می خواهم همین است که مرا فراموش نکنی، پس این سگ بیچاره را از زیر باران به داخل می آوری. گرچه او باز می خواهد به بیرون بازگردد.

و من در تمام طول جاده فریاد می زنم و اشک می ریزم. و در مقابل باران به همه چیز اعتراف می کنم. اما من درست در مقابل این آینه دروغ می گویم. آینه ای که آن را شکستم تا با چهره ام یکی شود.

برداشتی آزاد از Low Man's Lyric اثر جیمز هتفیلد

2006-10-19T23:39:00.000+03:30

زندگی در پیش چشمانم محو می شود. آخرین دانه های باقیمانده آن را نیز به سختی و تلخی فرو می خورم. بذر های نفرتی که کاشتم خشکید و ریخت و ناپدید رفت. به تمام کورسوهای اشتیاقم رسیدم و همه اش سرابی بود، جوانترین پیرمرد درمانده را. ای آغاز ها و پایان ها، مرا ببینید که همه ی شما را به پایان می رسانم.

ای خدای من، ای بت نو، ای تنهاترینم در تمام تنهایی ها بنگر که چگونه در تالاب مرگ بار تعفن و درد فرو می روم. آری دست هایم را محکم بگیر باز هم مثل همیشه، اما در لحظه ی آخر مرگ و غرق مرا رها کن که در این تالاب فرو روم. نه هرگز تلاش مکن، اگر می خواهی تو را نیز با خودم فرو نبرم، ای بت نو مرا رها کن. بدان در آخرین لحظه کسی را تاب بیرون کشیدن من نیست.

کسی مرا به این تالاب نیانداخت. در این تباهی هیچ کس بجز من مقصر نیست. تمنا دارم ای رهگزران در تباهی من خود را ملامت مکنید، که هیچ کس را گناهی نیست. آه فقط ای کاش می توانستید این زندگی را عاشقانه از من ببرید.

در گاه خواب و آرامش شبانگاهیم کابوس های تازه امانم نمی دهند. ناگهان از خواب می پرم و تشنج جسمم، تشنجی که غیر از گروهی از دوستانم کسی ندید و عرق سردی که روی بدنم امانم نمی دهد. ببرید این ته مانده ی ننگین زندگی را از من.

امشب جز مردار بد بوی خودم چیزی در نمی یابم. اشک هایم در سرمای درونم یخ بسته اند و تمام بدنم می لرزد.

2006-10-06T01:27:00.000+03:30

گوشه ای نشسته بودم .از دور فریادی بر آمد. پهلوانی تبر برداشته بود، که برخیزید ای همرزمان. برخیزید که وقت است، وقت. دشمنی زندگی خواهران و برادرانمان را سیاه و تباه می کند. دشمنی که به فرزندان لحظه ای رحم نمی کند آنان را بر منگنه می گذارد و هرگز ترحمی بر اشک کودکی خردسال ندارد.

بیایید همرزمان تا تبر بر ریشه ی این خون خوار بزنیم. بیایید که بر خانه های فقر زده نور التیام ببریم. در این جنگ همه ی شهامتتان را ببرید، که دشمن بس ستمکار است.

حاضرم قلب خود را بفروشم تا هر شب با دیدن اشک کودکی فقیر و شنیدن صدای پدری شرمگین، صد پاره نشود.

2006-09-14T20:57:00.000+03:30

سازت در کنج اتاق خاک خورد.

قلبت در کنج سینه ات تنهاست.

حرفت را در گلویت می بلعی.

چشمانت را بر حقیقت می بندی.

گوش هایت را از شنیدن می بری.

و در خودت، در ظلمت فرو می روی.

پا ها را بسته ای، دست بر سینه ای

و به انتظار نشسته ای.

تو چه چیز را می فهمی؟

از خود برون آی در ها را بگشای و از خود بی خود شو.

دست از خود آگاهی بکش

و همچون کودکی با کوچکترین چیز ازین دنیای بزرگ خود را سرگرم کن.

و در این بازی همچون خورشیدی بتاب.

2006-08-31T10:46:00.000+03:30

درخت جلوی پنجره در این روز گرم ابری، دیگر دست به دعا گشوده. دست هایش از بی آبی و خاک و گرما به خاکستری رنگ باخته و چشمش به آسمان است که بار دیگر سخاوت مندانه قطرات اشک عشقش را بر بدن او بریزد و او را بار دیگر از ناپاکی ها غسل دهد تا بار دیگر سر زنده به چشم آید.

اما گویی آسمان عاشق نیست، خشمگین است. حال بر سر این درخت تنهای جلوی پنجره چه خواهد آمد. بی اعتمادی آسمان او را در آلودگی غرق خواهد کرد و او خواهد مرد.

درخت همه اش امروز التماس است و دست هایش بلند و زاری کنان بالای سر و گه گاه بادی او را می لرزاند. خوب می داند در این روز ضعف، باد تند او را از ریشه خواهد کند و به زمین خواهد کوباند.

کنار درخت نشستم و ساعت ها به آن خیره شدم. امروز من حرف او را فهمیدم و او نیز. به آسمان نگاهی انداختم، آسمان سخت خاکستری بود و چشم امید درخت باز هم باز. امروز من و درخت با هم فاصله ای نداشتیم و من همان درخت بودم.

2006-08-10T01:53:00.000+03:30

قلبم خرد شده است. اندیشیدن در باره ی پسران و دخترکان فقر استخوان هایم را می ترکاند. به فکر پسرکی رفتم که امشب گرسنه است و رویای تکه نان گرمی را دارد. من امشب چه شام خوردم؟ آیا پول شام امشب برابر ده ها نان برای این پسرک نبود؟ اگر او جای من بود چگونه زندگی می کرد؟

آتش به جانم افتاده است. دخترک از فرط گرسنگی دچار درد شده. امشب فریادش را می شنوم. مادرش با چشمان از غم دریده او را دلداری می دهد. او نیازمند درمان است. اما حتی خرده پولی در جیب پدرش نیست.

آه که جهنم سوزانی است. این کودکان آیا رویایی ندارند؟ رویای آن ها چیست؟ آیا رویای آن ها یک شب زندگی در شرایط من نیست؟ وای بر من. دیگر از خودم به ستوه آمدم.

جواب من به این سوالات چیست؟ دردا. از شرم موهای سرم سرخ شده است. حال، غصه من چه بود. دختر احمقی بود که تمام دنیایش لاک ناخن و ماتیک لبش بود.

سنگ بر صورت می زنم.

زندگی هر کدام از ما رویای کس دیگری است. هر کدام ما مجری عدالت ایم، هر چند عدالت فراموش شده. پس برای اجرای عدالت در پی خدایی نگرد. دوست من امشب کودکی از گرسنگی جان می سپارد و من و تو از پر خوری بد خواب می شویم.

آه که دیگر تاب بیش نوشتن را ندارم.

2006-07-11T00:49:00.000+03:30

چه شد ؟ بر سر عشق چه آمد؟ شما گوشه هایی از من اید، ای نوشته هایم. بی شرمانه دوستتان می دارم. ای آثار خاص مکتوب من بر این جهان.

روزی قصد هجرت از کوی و رفتن از این ویرانه کردم. به یاد دلیل آمدنم افتادم. آمدنم به این جا بهر ویرانی دل بود. بهر شناختن ویرانی و آموختن آبادی.

ای رهگزران که گه گاه به کوی ما می آیید، لباس مبدل مپوشید. که خراباتی به نگاهی شناخته می شود، که خراباتی با کس دیگر اشتباه نمی شود. چرا در کار فریب ما می آیید؟ مگر خواست شکار ما را کرده اید یا شاید ما را دشمنان خود می بینید. ما قصد دشمنی نداشتیم، قصد، قصد آبادی بود. خواست شناخت خرابه ها و آبادی به طریقتی نو.

ای کوی عزیز هر روز دنج تر و خلوت تر می شوی. خراباتی ها در کار هجرت اند. شاید روزی من نیز رفتم. پس از ما که ها می آیند؟ ساکنان این جا هرگز ساکن نبودند، روان بودند. می رفتند و می رفتند تا بیابند و بیابند. اما یافته هایشان باعث رنج شد یا شادی؟

کوی خرابات روان است و روان. گه گاه کسانی پیوستند و گاهی یارانی رفتند. در پایان این سخن، با آمدن و رفتن جمعیت ما دچار تغییر مشد . اینجا در عدم است، در ثبات. ما از کجا به ناکجا آمدیم که دریابیم به کجا قصد سفر داریم.

2006-05-29T00:03:00.000+03:30

دلم را خوش کردم به خرده پول توی قلکم، به عکس یک جفت کفش کهنه ی روی دیوار اتاقم، به تابلوی بی گناه، به دو تا عکس جیسون. ساعت و عینکم و آن نشان ستاره ی من. اینا چیز هایی است که مثل تو من و تنها نمی گذارند. تمام داشته هایم از دنیا. اینا همیشه من را یاد خودم می اندازند.

توی چهار دیواری اتاقم تنها نشستم و شعله ی پیپم را روشن کردم. شبی که شنیدن صدایت برایم آرزو بود و چراغ پشیمانیم روشن.

افسرده ترین روزهایم فرا رسیده. روزهایی که توان دیدن صبح فردا را ندارم. خیلی خسته ام . درد شدیدی قلبم را می فشارد. و چشمانم به شدت می سوزند و قرمز شده اند. دیگه تحمل ندارم. باید از اینجا برم. برم یه جایی که توش تنها باشم.

نیاز به یک انقلاب دوباره دارم. شاید به تو نیازمندم.

2006-05-24T20:14:00.000+03:30

زندگیم بزرهای نفرت می کارد. زندگی غرق در دروغ و غرق در وهمم. آه... اگر امروز اشک ویرانیم را می دیدی تو نیز از پای در می آمدی. همچون من وقتی که حقایق را روشن دیدم. حقایق را برهنه! پس بر سر عشق چه آمد؟

پرنده ی بلند پرواز سپید عشقم را دیدم که از زندگیم بال گشود و زاری کنان فرار کرد و مرا با این حقایق ترسناک تنها گذاشت. مرا در خشم و بدبختی رها کرد.

آری حقایق را لخت دیدم. مردگان را به چشم دیدم و نان را آغشته به کسافت و خون را در جرعه ی آبم. و جهنم است از آن من و هر آن چه من درآنم.

آه که سوختم. از درون و برونم سوختم. آیا فریاد مرا کسی شنید؟ آیا خدای مرده از فریاد آتشین من زنده شد؟

رویاهایم را بر صلیب دیدم، عزیزانم را رنجور، که رنجشان از بودن من بود و از من من. گویی همگان رهایم کردند، حال باید خود بایستم. آیا می توانم؟

برای رهایی از دروغ و وهم باید خودم بایستم. یا در دروغ غرق خواهم شد یا به حقیقت خواهم رسید.

2006-05-21T23:25:00.000+03:30

خواب هراسناکی دیدم. دیدم با دو تا از دوستانم هم سفرم. درون جنگلی تاریک . هوا حسابی گرفته بود. ما به دنبال قصر پنهان بودیم. درون این جنگل که ظلمات جای جای آن را پوشانده بود من و دو دوستم به راهی رسیدیم. مه همه جا را فرا گرفته بود. ناگهان ندا آمد که این تنها راه رسیدن به قصر پنهان است . تا به حال هر کس از این راه رفته هرگز بازنگشته.

حال ما جایی بودیم پر از حیوانات درنده به طوری که چشم هایمان به سختی یکدیگر را می دید.

به ناگاه حیوانات درنده به جانمان افتادند. من گریختم اما دوستانم را تکه تکه کردند. خونشان به این طرف و آن طرف می پاشید من فریاد می زدم و می دویدم . چه بر سرشان آوردند، بر گشتم برم کمکشان کنم اما گویی دیر شده بود هیچ اثری از آن ها نبود به جز مقداری خون که به زمین ریخته بود.

ناگهان همه چیز آرام شد. من تنها در جنگلی مه آلود. فقط رد خون دوستانم را می دیدم. چه بلایی سر آنان آمد. ما به دنبال چه این جا آمده بودیم. حتی نمی دانستم کجا هستم. جهت را تشخیص نمی دادم. گمگشته ای تنها میان جانوران درنده و خون بهترین دوستانش...

2006-05-04T02:12:00.000+03:30

آری من همچون آنان نیستم، آنان همه پی کاری اند. و من فقط یاد می گیرم و از دست می دهم. هر آن چه داشته ام از دست می دهم. ولی همچنان عاشق آموختنم. آموختن و آموختن.

حالا چه از من مانده است؟ اندیشه ای که بسیار دوست می دارمش. این اندیشه ای که گران و گران تر بدست آوردم و می آرمش.

حالا درک می کنم بیش تر از پیش. می رنجم بیش تر از پیش. می خندم بیش تر از پیش و بیش تر از پیش می رقصم. و آنان کمتر در میابند.

من چه شده ام؟ آواره ای بیابان گرد که حرف هایش را نمی فهمند. آری دوست من نمی فهمند. به هر کجا بگویندم می روم و می خندم به هر چه تازگی است، آن قدر که هیچ کس مثل من نمی خندد. هیچ کس. ولی نمی خندانم و نمی فهمانم. من عاشق زندگی گشته ام! عاشق ثانیه ها!

دوست دارم آتشی بیافروزم برای نشان دادن و برای فهماندن. دوست دارم همراهانم را، آن یاغیان از بند گسیخته را دور آتش دعوت کنم. به هر یک شعله ای دهم و راهیشان کنم تا بسوزانند جهان را از گرمای عشق، تا بیافرزند تاریکی را با نور آگاهی، تا خاکستر گردانند مردگان را. مردگان این سرزمین. اما برای این کار ابتدا باید شعله شوم.

2006-05-04T02:04:00.000+03:30

دختران دیوانه کننده بسیار دیده ام و دیوانگان را بسیار. اما دختران دیوانه هرگز ندیده ام. آه ، آری چه بسیار دیده ام آن ها را! دختران دیوانه ی پول. آری دختران دیوانه ی کشک!

گویی اینان فقط آمده اند تا دیوان کنند و بروند. آیا تا به حال خودشان شور دیوانگی و حال مستی را چشیده اند؟

دردا، دردا از این همه دیوانگی از این همه تباهی، دردا از این همه خیانت. دیدی خیانت کاران را؟ دیدی آدم کشان را، دیدی؟

2006-04-28T00:28:00.000+03:30

بلند شو! صبحی تازه را شروع کن که هماهنگ با موسیقی تن و وزش طوفان درونت خواهد بود

با لامپی که بزودی برایت روشن می شود

کافیست چشمانت را کمی بیشتر باز کنی دوست من

حالا پاهایت را روی پدال گاز فشار بده و با سرعت برو

فریاد بزن امروز روز تو خواهد بود، بی شک

نه نا امید باش نه مایوس

تو تازه شروع شده ای

باران می بارد ولی تو دیگر سردت نیست

آری تو سراسر شعله ای

تو گلوله ای از آتش هستی

بگاز، بگاز تو تازه شروع شده ای

هرگز به عقب نگاه مکن

هر چیز که سر راهت است در هم بکوب و هرگز پایت را از روی پدال بر ندار

فریاد زنان به جلو برو تو در حال آموزش خودی

هرگز خودت را با دیگران مقایسه مکن، همیشه به قلبت نگاه کن به رشدت، به تغییرات صورت و دگرگونی روحت

آری تو بزرگ شده ای و بی شک رشد خواهی کرد.

با نهایت سرعت، بگاز، بگذار موتور ماشینت منفجر شود

ولی هرگز پایت را از روی گاز بر ندار.

نوشته ای از گلناز.

2006-04-20T00:45:00.000+03:30

کنار آب راهی ایستاده بودم، آبی به چهره می زدم. دخترکی کنارم ایستاده بود، مسواکی به دست داشت اما دندان هایش را نمی شست! با ته مسواک به گلوی خود می زد و هر چه خورده بود را بالا می آورد!

گفت: اینجوری هفته ای پنج شش کیلو وزنم را کم می کنم. مسواکش را قاپیدم و شکستم! ترسید!

گفتم: خودت را در این آب زلال نگاه کن. چه می بینی؟ گفت: خودم را. گفتم این چیست؟ این صورتکی است که بر چهره ات زده ای. کدامین صورتک از چهره ی تو زیباتر است؟ گفت: خودم را این گونه می پسندم! گفتم: لحظه ای این را از چهره ات بشوی . با اسرار زیادم و ترسی که به دلش افتاده بود چهره اش را شست.

گفتم: پس این کیست؟ حقیقت تو در پاکی مشخص است. تو دروغ خود را باور کرده ای. خوب در چشمانش باریک شدم، عجب معصومیتی! عجیب حقیقتی زیبا!

گفتم این رسم روزگار است حقیقت پشت دروغی پنهان می شود. برای چه نمی دانم. گفت: تو خودت را پشت هیچ دروغی پنهان نکرده ای؟ ناگهان آهی کشیدم زار زار گریستم! بیچاره دلش حسابی به حالم سوخت، دستم را محکم گرفت و گفت: می بینی همه مثل همیم. دستم را کشیدم و گفتم: من نمی خواهم دروغی را به دیگران نشان دهم اما همه دروغ مرا می بینند، گویی چشمانشان به دروغ عادت کرده است. کسی به حقیقت اعتماد ندارد.

تکه شکلاتی از کیفش درآورد و گفت: کامت را شیرین کن. گفتم: به شرطی که تو نیز از آن بخوری. گفت: مدت هاست که هیچ چیز در زندگی برایم شیرین نبوده.

گفتم: کودک که بودی چه بازی دوست داشتی؟ پاسخ داد: دوست داشتم آتشی بیافروزم تا هرگز خاموش نشود.گفتم: بیا آتشکده ای بسازیم! گفت: نمی شود! پاسخ دادم: در کوی خرابات همه کار می شود.

دستش را گرفتم و دوان دوان به اطراف کلبه ام رفتیم. روزها به سختی کار می کردیم و شب ها با هم آوازهای کودکانه می خواندیم. می پرسید این همه شاد کامی از کجا آمد؟ ولی من می دانستم که کار همان تکه شکلات است.

کلبه ای ساختیم چوبی که در حیاتش حوضی بود و آتشدانی. آتش آتشدان را با هیزمی که پرندگان می آوردند روشن کردیم. که می داند که آتش تا به کی روشن می ماند.

حالا من اینجا یک همسایه دارم، دخترکی با آتشدانی روشن.

پرسید: چگونه نجاتم دادی؟ جواب دادم: من خودم را نیز نمی توانم نجات دهم. وقتی چهره ات را شستی دروغ دیدگانت نیز پاک شد. آن گاه حقیقت مرا دریافتی. این تو بودی که به من آن شکلات شیرین را دادی و مرا شاد کام کردی. پس شاید آب چاه بود که ما را نجات داد.

گفتم: ای کاش می دانستی چقدر دوستتدارم. پاسخ داد: پیشم بمان. گفتم: نه. آب چهره ی تو را پاک کرده است. گفتم: من عاشق کوه های بلندم. باید به آن ها بر شوم. تو بمان و آتشدانت را روشن نگه دار، چون تو عاشق آتشی. گفت: بدون تو آتش خاموش می شود. دستانش را فشردم و بوسیدم. گفتم: این دستان تو بود که آتش را روشن کرد و پرندگان بودند که غذای آتش را آوردند، زین پس نیز می آورند. به حقیقت پرندگان اعتماد کن.

برای اولین بار دخترکی را در آغوش کشیدم، او نیز چنین کرد. آری لحظه ای پنداشتم که هیزم آتشدانم. گرمترین لحظه ی زندگی. دمی نشستم تا پیپم را روشن کنم، او کوله ام را بست و گفت: برایت برکت آرزو می کنم. دستش را بوسیدم و به راه افتادم...

2006-04-13T14:08:00.000+03:30

دیگر با شما چگونه سخن گویم . شما که این چنین پایمالم می کنید. شما که مرا از یاد برده اید. من آن سنگ سخت نبودم من شکستم. از ضربات نا جوانمردانه ی سخنانتان. من آن چاه ژرف نبودم، سنگ افکندنتان لبریزم کرد و به جانم آورد. کوبه های پیاپی مشتم بر بن این دیوار خبرتان نکرد که این جا پیرمرد جوانی نشسته است. جوان ترین پیرمرد!

دوستانم باز آمده اند. ایشان باز آمده اند تا زلالم سازند تا سنگ دیگران را از درونم بردارند. آه عزیزانم اگر شما نبودید زیر این خفقان خرد می شدم. آری با آمدنتان قلبم را جلا می دهید، روحم را صفا می بخشید، جان تازه ای درونم می دمید و باز هم خنده بر لبانم باز می گردد. ای عزیز ترینانم شما مرا تنها مگذارید. این روزهای تلخ جداییم از خدا اگر شما نباشید چه بر سرم می آید؟ آه دست بر اینجا ننهید، این جایم زخمی عمیق نهاده اند.

2006-04-03T01:12:00.000+03:30

در کناری با اشتیاق نشسته بودم. اشتیاق آمدن کسی و راه یابی به دنیایی تازه تر و تحول. اطرافم کسان دیگری نیز با من در انتظار بودن، انتظار آمدن دوستان یا آشنایانشان.

زمان گذشت. هر کس در کنارم بود انتظارش به سر رسید و رفت. چون آشنایش آمده بود.

آری من نیز بسیار صبر کردم. اما نه آن کسی که منتظرش بودم بلکه یار و همدم همیشگی ام آمد. تنهایی. بار دیگر به او سلام کردم اما این بار ژرف در آغوشش آرمیدم. تنهایی به من گفت: انتظارت بیهوده است، کسی به سراغت نمی آید. اما من بیشتر و کامل تر به سراغت آمده ام. گفتم: آری تو هر روز کامل تر می شوی و مرا تنها تر می کنی.

دستم به سازم نرفت. چشمانم گریان ماند. آسمان سخت می بارید و مرا خوب می شست. خیس خیس به کلبه ام بازگشتم. با تنهایی ام.

صبح بخیر تنهایی.

2006-03-26T01:37:00.000+03:30

شب ها بگذشت. شب ها بگذشت. بیشتر و بیشتر، سرد و تلخ ، گرم و شیرین. با آه و فریاد بگذشت. اما امشب شب آخر سال است یا شب سال آخر. یک سال اندیشیدن و زیاد گریستن.

سال وحشتناک شروع شد، به ناگاه روزگار ما را در سوگ از دست دادن عزیزی نشاند. و تلخی، معنای واقعی تلخی. روزها و شب های سوگواری عمیق من. تا دهان تلخی. به یاد می آورم آن شب های سخت که به خود می گفتم که آیا دوباره بر پاهای خودم می توانم بایستم. اما گذشت ، دردناک گذشت.

روزگار گذشت. آشنا شدن با دوستانی تازه تر. از دوستان بسیار نوشته ام. اما چیزی که نمی توان از آن گذشت حضور پنج روشنایی، پنج، نمی دانم در مورد این پنج تن چه بگویم که به آن ها اندیشیدن اشک بر چشم هایم می گذارد. آری این پنج دخترکان همسفرانم بودند. این دوستان من این عزیزانم. اینان که خود مثل خواهرانی برایم بودند و بزرگوارانی . گر چه شاید خودشان ندانند اما زندگیم را دگرگون کردند و بیشتر به من آموزاندند. نیمی بیشتر.

ای با محبت ترین کسان در روزهای تاریکم از صمیم قلب گرامیتان می دارم.

سال با دوستانم گذشت و بسیار آموختم و شاید بیش از هر سال رشد کردم.

اما امشب، شب آخر سال تنها بر صندلیم تکیه زده ام و باز می نویسم. با قلبی سرشار خواب به چشمانم نمی آید. اما فردا در سال نو در روزی نو و ساعتی تازه تر روزگار چه پیش رویت می گذارد . کدامین گنجینه را و یا کدامین درد را.

در آغاز سال نو رویاهای کهنه ام را مرور می کنم . اراده ای آهنین، رهایی از بند، ایمان، خطر، دلیری، کنکاش، تابش، دستان گشاده، خرد، دانایی، جنگ.

ای شیرین ترینانم ای رویاهایم. آیا مرا راهی به شما هست؟ در شب سال نو بیشتر می گریم. چرا اشتیاق سال نو دیگر در من نیست. مگر من مرده ام. نکند مرده باشم. آری وقت مردنم نیست. چرا زنده نمی آیم؟ چرا لب نمی گشایم به خواندن ترانه های کودکی. به یاد روز های اشتیاق. چه کسی اشتیاق من به زندگی را کشت. کدامین کس. چرا با من چنین کرد. کدامین ناکامی این چنین نا امیدم ساخت. این چنین حقیرم کرد.

ای کاش در این شب در بیابان تنها تری بودم. باز هم دست بر پیشانی بر روی کاغذی خمیده ام. این کاغذ همه ی دنیای من است. دلم بر فراز کوه است و خودم اینجا بر روی کاغذ. نه تنها بالی ندارم، دو پای لنگ دارم که مرا نمی کشند. باز هم چشم به فردا دوختن.

ای سال نو بیا اما این بار نه همچون رهگذری، بلکه همچون آذرخشی بر سر من خراب شو.

2006-03-13T01:00:00.000+03:30

از میان داشته هایم آن یکی را برمی گزینم که به هر چه می خواهم برسم. که اگر به این نرسم به هیچ کدام نخواهم رسید.

اراده ی من. این همان چیزی است که همه چیز است. چگونه قوتش بخشم؟ آن را مقدس می شمارم. هرگز زیر پا نمی نهمش.

چنین اندیشیدم (( اگر هر آنچه بخواهم انجام دهم اراده ام را تقویت ساخته ام)). نه! هیچ کس دوست ندارد گرسنگی بکشد، اما خود را گرسنه نگه می دارد. هیچ کس دوست ندارد روی آتش راه برود ولی این کار را می کند تا اراده ی خود را فرمان روای زندگی خود سازد.

دوست می دارم اراده ی پولادین را که مرد را پولادین می سازد. در میان فلزات آن فلزی تیغ برنده می شود که تاب حرارت شدید کوره ی آهنگری را داشته باشد و تحمل ضربات سهمگین آهنگر را. اما حاصل این همه درد، برندگی است. تیغی کاری

اراده ی خود را در پیشگاه خود قرار ده.

2006-03-08T01:57:00.000+03:30

اون سگ چاق تنها دوباره داره توی خیابون پرسه می زنه. هوا تاریکه. نم نم بارون فضای کوچه رو بهم ریخته. این سگ چاق دوباره گرسنه اش شده. همین نیم ساعت پیش بود که یه سری آشغال خورده بود. همیشه کارش نیمه شبا قدم زدن و غصه خوردنه. همیشه اون آدمای خوش تیپ و با سگ های خوشگلشون رو می بینه که این ور اون ور میرن. آره همه ی این سگ ها یه خونه دارن. یه سری کسا این سگا رو دوست دارن. این سگا چی کار کردن که همه دوسشون دارن؟

همه این سگا یه کاری بلدن . یکی هواسش به صاحبشه. یکی خیلی خوشگله، یکی خوب بلده کی پارس کنه. اما این سگ چاق فقط چاقه. از بس آشغال و دری وری خورده چاق شده. چاق چاق! که این حتی تو پرسه زدن شبانش هم اذیتش می کنه. اگه یه ذره بدوه به نفس نفس می افته. اگه یه کمی راه بره گرسنه اش می شه . دوباره باید یه چیزی کوفت کنه تا بتونه راه بره. نزدیک یه بچه شد، شاید یکمی نازش بکنه. هه، با یه لغت زدش ! خوب بلدن با سگای چاق چطوری رفتار کنن.

سگ چاق برگرد به رختخوابت وقت خوابه.

اون سگ چاق منم.

2006-03-03T18:12:00.000+03:30

مغزت را خراب کن. با این تبر آن را ویران کن. باید آن را ویران کنی.

با آن موسیقی مغزت را خراب کن.

با آن کتاب مغزت را ویران کن.

فکر های وحشتناک بکن.

به تمام مقدساتت تف کن.

ستاره هایت را خاموش کن.

سه بار به آن بت بدترین فحش را بده.

پول هایت را در چاه توالت بریز،

حالا از آب آن سر بکش،

مزه ی پول را درک کن.

با کلنگی به جان دیوار بیفت،

حالا با کلنگ به مغزت بزن

ببین چگونه تکه تکه اش کردی!

همه ی الکل درون خمره را روی پیشانی لعنتیت بریز،

حالا فندک را روشن کن.

ببین چه جهنمی برایت ساخته اند.

اکنون چه شده ای، هیچ!

از این هیچ خودت را بساز...

2006-02-28T10:04:00.000+03:30

به یاد می آورم آن فریادهای شادمانه ام در کنار بهترین دوستانم. و حالا سهم من از آن دوست سفر کرده تنها شنیدن صدای اوست. آیا آن روزهای با هم بودن این اندازه قدر یکدیگر می دانستیم. حالا از دوری تو چه اشک ها که ریخته ام و ناله ها سر داده ام.

یاد آن روزهایی که مست و خراب از کوه ها بالا می رفتیم و در خیابان ها و کوچه ها پرسه ها می زدیم. وحالا صدایمان نیز از این دوری به تنگ آمده.

حال این چنین با شما می گویم، به تمام لحظه های با دوستی نشستن بی اندازه عشق بورزید، عشقی سرشار و تابناک.

2006-02-24T00:25:00.000+03:30

قدم های کوتاه و تاریک، راه می خزیدم. پیرمردی را دیدم، بر تخته سنگی نشسته بود. صورتش را با دو دست گرفته بود و زار می گریست. قطرات اشکش از ریش های بلندش بر زمین می ریخت. در کنارش نشستم و با حق حق گریه هایش هماهنگ شدم.

گفت: در جوانی همه ی قوانین ننگینشان را آموختم تا بهترین و خوب ترین جلوه کنم. بسیار سخت بود راضی نگه داشتن دیگران. و این ها به تلخی می گذشت.اما این دیو های بی شرم حیا نکردند، بیشتر به زندگی این مرد تلخ حمله می کردند. هرگز آن چه می دانستم و احساس می کردم را نتوانستم نشان دهم. اراده ام را پایمال کردم. . حالا من یک مظلوم نیستم، یک بازنده ی شرمگینم، یک ویرانی و بی سامانی. هرگز طعم آزادی را نچشیدم ، هرگز طعم من بودن را نچشیدم و اثری از بودنم در این جهان نمی یابم. و این ساعت که ساعت پایان زندگی ام است این چنین زار و پشیمان می گریم، هرگز خودم را نمی بخشم.

دستانش را از روی چهره اش برداشتم. ناگهان چهره ی خودم را دیدم که پنجاه سال پیر تر شده. تحمل این واقیت در نیم قرن دیگر برایم هولناک بود. این بار من سخت به گریه افتادم و پیرمرد مرا در آغوش کشید.

برداشتی از The Unforgiven اثر James Hetfild عزیز.

2006-02-17T23:57:00.000+03:30

آری برای شما از مرد عاشق می نویسم. از کسی که کوی خرابات نیز برای او کم است.تمام دنیا برای او کوچک است.برایتان از مردی می نویسم که بی هیچ دلیل عشق می ورزد . او نگاه مردمان را در میابد، وی لبخند ها را درک می کند و اشک ها را می شناسد. اگر تمام آب دریا ها جوهر شوند ، حتی قطره ای از خون او را نمی توان نوشتن. آری او بی هیچ دلیل عشق می ورزد. او اگر رویاهایش نیز بمیرند عشق می ورزد. همان مردی است که از هر صخره ای سخت تر است . هیچ طوفانی آسیبی بر عشق او نمی رساند.همچون کشتی نوح است برای کشتی شکستگان دریاهای سهمگین.

آیا در اینجا کسی است که هماورد عشق او باشد. آری او دچار عشقی است که می بلعد، آگاپه.

شبانگاهی سکوت را دیدم که با مرد عاشق نشسته است. چند لحظه ای بیش نگذشت ، سکوت بلند شد ، رقصید و چرخید و خروشید، صدایش جهانی را درنوردید و به ستاره ای خاموش رسید ، ستاره شعله ور شد و خورشید نام گرفت. رودها و بادها و دریاها خروشیدند و فریادی کشیدند، زمین به لرزه افتاد، آتشفشان از فرزانگی بی ارزشش به تهوع آمد . سکوت سر بر دیوار می کوبید و همه ی کهکشان ها به چرخش و رقص و پایکوبی درآمدند.

ولی مردم ترسو اینان را بلا نامیدند . اینان را دیوانگی نامیدند . از آن ها وحشت کردند و بگفتند : خدایان خشمگین شده اند .

ای ترسویان ، بشکنید بشکنید این خدایان را.

2006-02-16T12:47:00.000+03:30

کوتاه ترین حرف برای من

رسیدن به بیراه

رفتن و رفتن و هرگز نرسیدن. این را خداوند راه نمی خواست. اما من می خواهم. او عرصه را بر عیسی بسیار تنگ کرد. کشتی نوح را حیران و سرگردان ساخت. عرصه را باز بر محمد تنگ کرد. اما آیا منظورش مرو بود.

من این جنگ را با تو نمی بینم. این جنگ بین مردمان است. بین مرد و زندگی، مرد جنگجو. مگر این همان مردی نبود که از تو آزادی را خواست، پس تو او را آزاد ساختی. که اگر او را دوست نمی داشتی آزاد نمی ساختی.

حرف های خوب عادت انسان های خوب است. ولی نفرت من هم از انسان های خوب است و هم از حرف های خوب. کجاست عمل شجاعانه.

درد عمیقی است درون قلبم. دردی ژرف اما نه چندان بد. این درد از چیست؟ که گاه شب ها به دیارم می زند و ویرانم می کند. آن قدر تنها و غمگینم می کند که هر کنج خلوت و ساکت و تاریکی برایم بس بزرگ است. می دانم شما نیز این چنینید.

حال که رویا و هدفی ندارم فقط همان کاری را می کنم که دوست می دارم، که روزگار به خوشی بگذرد...

2006-02-05T19:28:00.000+03:30

دست بر ریش هایت بکش. این تمام دارایی توست. ای مرد خودت را بکش. خودکشی، آخرین سرمایه ات را خرج کن تا زندگی را دریابی .

آخرین شمعی که سوخت و پایان

با ضربه ی تیغی بر رگهایت

خون تو همه جا جاریست

قهقه ات پایان یافت

سنگ گورت را بشکن

قلم را درون چشمانت فرو کن و سیخ را در گوش هایت

دماغت را ببر و زبانت را قیچی کن

این گونه تو در این لجن زار سهمی نداری.

چشمانی که مرا سوزاند

قلبی که شکست و آتشی که له شد

همه ی چهارصد و چهل رگت را بزن

ای مرد خودت را بکش

همه را کشتن بیاموز.

آخرین اسکناس هایت را پاره کن. چون اونا تو را فقط به خاطر این دوست داشتن.سه بار دیگر خودت را بکش. سی بار دیگر خودت را بکش. تو را بر می گردانند؟ برای سی و یکمین بار خودت را بکش.

با کشتن این دیو رنگارنگ خودت را خواهی یافت.

2006-01-27T01:46:00.000+03:30

در فکر این تنهایی بس دراز و ژرف بودم. در این فکر که در این دریای بی کران تا کی دست و پا توانم زد. چرا هر زورقی که از راه می رسد بی توجه از کنارم می گریزد.

ناگهان پیرمردی درب کلبه را زد . در را گشودم بگفت: هوا خیلی سرد است جوان ، بگذار که از این برف دمی در کلبه آرام گیرم. وی را به داخل دعوت کردم . نانی که صبح در تنور خوب پخته بودم سر سفره آوردم و جام هایمان را از باده ای پر کردم. پیش وی درباره ی این تنهایی بگفتم، به درون خویش فرو رفت و آن داستان کهن را برایم باز گفت:

(( روزگاری خدای یکتا و رحیم موجودی آفرید و نامش را انسان نهاد. فرشتگان را فرمود که بر وی تعظیم کنید . آن ها هم به خاک افتادند، به جز یکی که شیطان نام داشت. خدا از او ناراحت شد . ولی شیطان باز هم از فرمان بری سر باز زد. خدا انسان را فرمود که از آن میوه ی ممنوع مخور ، ولی با وسوسه ی شیطان انسان از آن میوه خورد ، خدای نیز آنان را در ترازوی عدالت گذاشت و محکوم کرد.))

با آهی حرفش را قطع کردم. گفتم این داستان را بسیار از پیرمردان و پیرزنان شنیده ام. اما قهرمان این داستان از نظر من همان شیطان است . آری من نیز دوست نمی دارم در برابر نه فقط هیچ انسانی سر فرود آوردن، بلکه نفرت دارم از سجده کردن دربرابر این خدای یکتا و قدرتمندی که می گویی . آیا خود این خدای نمی دانست که اینان از فرمانش سر باز می زنند .

روزی محمد را دیدم که از غار برآمد و فریاد زد خدای تازه ای یافته ام ، و همه ی بت ها را بشکست. آیا او نیز بتی تازه با دستانش و کتابش نساخت؟ بر این یقین دارم که او نمی خواست بتی بسازد . ولی آری پیرمردان و پیرزنان از اندیشه ی او بتی ساختند و روزگاری را آخرت نامیدند . استادی به من گفت : ((که این آخرت ساخته ی دست خسته دلان بود که روزی از این درد و رنج زندگی رهایی می یابند. زیرا همه ی زندگی را آن گونه دیدند که این خدای بر آنان تحمیل کرده. و برای همین از خدای خواستار بهشتی بودند .))

من اگر آن انسان نخستین بودم ، همان لحظه ی وجود، میوه را می چیدم و بدون وسوسه ای خود می خوردم و به دیگر فرشتگان نیز می دادم . تا آنان را از بردگی برهانم و بگویم بیایید سر باز زنیم از این خدای . بیایید خود خدای خود باشیم.

اما این حقیقت از تو پنهان نماند پیرمرد. من نیز شب ها آن قدر از تنهایی به تنگ می آیم که با خدای خویش سخن می گویم . گاهی به پایش آن چنان می افتم به زاری . اما هرگز ، هرگز از او فرمان بری نمی کنم. گاهی با او دعوایم می شود و با وی کشتی می گیرم. مشت بر او می کو بم او نیز چنین می کند. اگر من زنده ام پس هیچ بندگی او برای من مقرر نیست.من وحشی و رام نشدنی ام . آیا ندیدی با اینکه بیرون بسیار سرد است ، کلبه ام را چگونه گرم نگه می دارم. من خود را به هر شرایطی تحمیل می کنم و از خوب و بد شما و خدایان سر باز می زنم.

پیرمرد خروشید و فریاد زد : بی دلیل نیست که تو را اینگونه تنها می بینم. کسی با تو در چنین دریای پر تلاطم شیطانی همراه نخواهد شد . این را بگفت و باز مرا تنها گذاشت. بعد از رفتنش همچون شیران می غریدم و می خندیدم و مشت بر دیوار می کوبیدم. آری آن پیرمرد را رنجاندم اما خود این گونه شاد و سرزنده شدم. بیچاره پیرمرد ، همان به که لقمه ای بیش از این نان نخورد، چون اگر سفره ی دلم را تا سرسرا می گشودم حتما" مرا در این کلبه می سوزاند و خاکسترم را درون آتشفشان می ریخت.

آری این مرد جهنمی بهشت پیرمرد نیک بیچاره را لرزاند.

2006-01-20T15:59:00.000+03:30

برخاستم و دمی از کوی برفتم در کنار مردمان، و گریزان و حیران از پیش ایشان بازگشتم. ایشان دارایی و ثروت بسیار داشتند . اما در کنار آنان تهی دستان بسیار. آن ها از ترس آن که داراییشان کم شود و خود نیز تهی دست شوند خساست به خرج می دادند و مسکینان را چیزی نمی دادند تا شبی را گرم بگذرانند با شکمی سیر. اما چیزی که مرا از اینان گریزان کرد این نبود ، اینان از عشق ورزیدن نیز می هراسیدند . اینان از دوری یار می ترسیدند یا از فغان عشق یا ... که نکند صدمه ببینند ، یا اینکه روزی بگریند. اینان در عشق ورزیدن نیز خسیس اند و ترسو. ننگ بر اینان که عشق ورزیدن نمی دانند.

مگر نه آن چه به ایشان زندگی داده همان عشق است ، پس چرا از آن گریزانند. همانا عشق در قلب سلحشوران و شجاع دلان است. اینان هستند که سخاوتمندند . آری در عشق و ثروت.

2006-01-17T20:48:00.000+03:30

چون هر صبحدم در کوی به تنهایی قدم می زدم. پدری را دیدم با فرزندش چنین سخن می گفت: بنگر فرزندم ، بنگر ای کودک خردسالم. زندگی همچون یک صندوقچه گنج است. درون این صندوقچه چه فراوان اند گنجینه هایی با ارزش، که خداوند خود با دستان سخاوتمند و ظریف خویش آن را با تمام بخشش در پیشگاه تو قرار داده . درب این صندوقچه باز است ، درونش را خوب جستجو کن . ببین کدامین گنجینه را بیشتر دوست می داری ، فقط کافی است که آن را بیابی و برداری. همه ی آن ها مال خودت است. حتی جستجوی زیباترین نیز کار سختی نیست، چون خداوند خود می دانست که تو چه دوست می داری، و آن را مطمئنا" طوری قرار داده است که تو به راحتی بیابیش.

فرزندم هراسان مشو گنجینه ی تو هرگز تمام نمی شود، کسی هم نمی تواند از آن چیزی بدزدد . پس تو فرمان روای صندوقچه ای .

فرزندم اما آیا تو می توانی خود روزگاری گنجینه ای به این صندوقچه بیافزایی؟

خوشا به حال این فرزند که چنین پدر دانایی دارد. آری من نیز باید سراغ صندوقچه ام بروم.

2006-01-17T20:45:00.000+03:30

چه سخت است بدون رویا بودن. پس از مرگ رویاهایم حال در شبانگاهی حیرانم . سفری را می گذرانم به شوق چه چیز؟ اگر خداوند نیز همچون رویاهایم مرده است پس چه شب تاریکی است و تنهایی و فغانی است مرا.

آیا پرسیدم که در این بیابان چه می خواهم. به یاد ندارم . حال نه امید نوری دارم و نه دردی. پس از هر چه دارم استفاده می کنم تا پیش روم، به سوی چه نمی دانم ولی می روم. پس می روم چون این طور دوست دارم.

حال که این بیابان خدایی ندارد من خداوندگار آن می شوم و این بیشه را فتح می کنم. با شمشیرم چه خون ها که نخواهم ریخت، و خون ریزی شادکامی من می شود. و تنها خوراکم افتخار دیگران است. آری این گونه خدایی می کنم چون خدایان دوست ندارند بر آنان ایمان داشته باشند بلکه می خواهند خود را اثبات کنند.

باشد که این بیابان را به خاک و خون بکشم.

2006-01-14T11:43:00.000+03:30

آیا تو در پی زیبایی هستی؟ پس بگذار آن را بر تو نشان دهم. زیبایی آن نیست که اگر روزی کور شدی نابود شود. آن صدایی نیست که اگر روزی کر شدی خاموش شود. و زیبایی این ها نیست. زیبایی آن است که در هر شرایطی بتوانی آن را بفهمی . آن چه زیباست خود را به تو می فهماند. انسان موجودی است که زیبایی را می فهمد چه کور باشد چه کر، چه باهوش باشد چه کند ذهن، چه روشنیده باشد چه جاهل. یک اثر هنری وقتی درک بشود زیبایی هایش آشکار می گردد.

و آن کس که مرا درک می کند زیبایی های مرا می بیند. و آن کس که مرا نمی فهمد مرا نمی یابد و هرگز نمی بیند.

بسیار چهره های زیبا بدیدم و بسیار صداهای شیوا شنیدم اما وقتی آن ها را درک کردم، دوباره نگاه کردم دیدم که بجز نکبت چیزی نمی بینم، دوباره شنیدم و صدای بوق ناهنجاری گوش هایم را آزرد.

باشد آن روز که یکدیگر را درک کنیم تا دریابیم زیبایی یا زشتی را.

2006-01-13T15:30:00.000+03:30

در گاهی که آسمان زمین را سخاوتمندانه تقدیس می کرد، از غار خویشتن بر شدم و به سوی یاران برفتم. گاه خوشی داشتم. اما در غار که بودم از این خوشتر بودم، آری باز به غار بازمیگردم و در خود فرو می روم که تنها اینجاست که روانم آرام دارد و احساس زنده بودن دارم. اما آنچه مرا در غار بیش از این شادمان می کند این است که دوستی ، یاری و یا رهگزری را به درون دعوت کنم تا از وجودش دمی سردی غار را گرمی بخشم. هر چند که این سرما دیگر مرا نمی آزارد که عمری است با آن کنار آمده ام.

آری می خواهم دوستی را دعوت کنم تا زمانی در کنارم درون غار زیبایم بنشیند تا نانی از سفره ام بخوریم و باده ای بنوشیم. و اگر دستان سردم را بگیرد، فقط دستان سردم را بگیرد آن دم است که قلبم به جوش و خروش می افتد و آن دم برای من بسیار ژرف و مقدس است.

2006-01-06T23:10:00.000+03:30

آری امروز گویی فرشته ای مرا دید و بگفت : تو را زیبا و شایسته می بینم. عجیب اهریمنی است در راه من، که خود را اینگونه همچون فرشتگان جلوه می دهد تا مرا به این لجن و نکبت راضی سازد تا بیهوده سر بلند کنم ، و به خویشتن افتخار کنم. تا بدین قانع باشم و خود را در این لجن زیبا بینم.

ابتدا باورش کردم و خود را لحظه ای زیبا دیدم و پس از دیر زمانی لبخندی از اعماق قلبم بر چهره ام نشست. اما دیری نپایید که دستت را رو کردم. امروز از سر راه برداشتمت تا با سلاحی درخور به جنگ این مرد تنها بیایی.

پس راه خویش از سر گیرم.

2006-01-05T00:08:00.000+03:30

در کوی باز ره می سپردم. شاید هیچ وقت این چنین مست و خراب نبودم، نمی دانم. درویشی در کناری دیدم.داشت بر بومی نقشی می نگاشت. پیش رفتم و رخسارش بدیدم و درود گفتم. پاسخ نداد. کنارش روی پاره سنگی سرد نشستم. چنین گفتم: چگونه بدین زیبایی نقش می نگاری. گفت: من این نقش بر روی بوم می بینم و با قلم آن را چنین می نگارم تا دیگران نیز آن را ببینند. گفتم چه زیبا رویاهایت را حقیقت می بخشی . گفت: اما نمی توانم به همان زیبایی که می بینم بکشم، در دل آلایشی دارم که باعث می شود نگاشته ام تار گردد.

دیگر شوری برای زندگی ندارم. آری من این چنین ضعیفم. با نسیمی می لغزم و سقوط می کنم. هیچ چیز مرا اشتیاقی نیست. یاد دوران کودکی ام بخیر که هر صبح به شوق بازی تازه ای بیدار می شدم.

لعنت به این قهرمانان و ستارگان که همچون صخره ای راه بر من بسته اند. این درختان آن قدر بلندند که نمی گذارند پرتوی نوری بر من نیز بتابد شاید که من هم رشد کنم.

آری یا روزی این هیولا نقش رویاهای خود را بر تن این جهان می نگارد و یا چندی دیگر خود را با تمام رویاهایم می سوزانم. هیچ جهنمی بد تر از این نکبت و پلشتی من نیست. آری شما آن روز بر این مرد شکست خورده لعنت و تف و نفرین بفرستید. همان کاری که من با این چنینان کردم. آخر این بیچارگان نیز شعله ای داشتند که خاموش شد. پس یا پیروزی یا خودسوزی. تنها چاره ی سامورایی در برابر شرم مرگ است. مرگ.

2006-01-01T12:42:00.000+03:30

چند گاهی است که دیوانه و سر گشته شده ام . و این کارم شده است: در کنجی خزیدن زانوی خویش آغوش کشیدن و سفر کردن. یک سفر خیالی به رویاهایم . و این سفر گویا حقیقتی است ژرف، چون نه می شنوم و نه می بینم، تماما" در سفرم. آری این گونه روزها و ساعت هایم را می گذرانم . گویی همه چیز همان گونه است.

این باعث می شود، درد فراموش کنم و همان باشم که می خواهم. دیگر نه سردم می شود و نه تنهایم و آنجا ایمان هست. ایمان به تمامی آنجا هست.

به گذشته که می اندیشم درمیابم که سال ها کارم همین بوده است . ای کاش بتوانم رویاهایم را حقیقت بخشم. و سال هاست چنین نگشته. چه چیز پیش روی من می ایستد . نه دشمنانم نیستند، آن ها گاه دستان مرا نیز گرفته اند. پس این کیست که این چنین ظالمانه مرا در کنجی دربند کرده است. آری همان گونه که آن دوست و یارم گفت این منم.(( من گستاخ، من شیطان)).

آری ای دوست همانا که هیچ فرشته ای این آموزه ها را به تو نداد. تو خود آموزه ای برای فرشتگانی. آن ها از تو می آموزند. پس چیزی با ارزش تر از حقیقی شدن رویاهایم بود یافتن این یار و دوست و این چنین همدمی. همانا که روزهای مرا به ساخته است. پس درود بر من که چنین گنج گرانی یافته ام.

2005-12-27T19:35:00.000+03:30

چه دردی است از بودن من جهان را. آری، ای روشندلان و ای روشن بینان، ای بیداران و ای بینایان، آری جهل من رنج بزرگی است شما را، چگونه توانید این گناهان بخشیدن. این تازیانه ی جهل زخم عمیقی است بدن پاک شما را .ولی باز سر به شادی بلند می کنید تا دست این جلاد بگیرید و راه نشانش دهید . همانا درست نامیده شده اید، ابرانسان .

اما این زخم ها را چه کسی بر شما درمان و تیمار است. باشد که جواب این سوال بیابم. آری نادانی از من است و شرمساری از شما . چگونه این بزرگواری توانید ای دادگران.

2005-12-25T00:38:00.000+03:30

آری بار دیگر متولد شدم. در همان شب عیسی.اما من نمی خواهم عیسی باشم، می خواهم ایمان باشم. شب سختی برایم بود. در این روزگار سیاهم همگان بر من تبریک گفتند. همگان بگفتند تولدت مبارک. و باز من بسی از خود رنجیدم. آه اگر آن بودم که می گفتند تولدت ما را برکت بود و برکت داد. آیا روزی می توانم من برکت دهم.

چه دردی می کشم از تجلی آن چیزهایی که از من است. من نباید این باشم. باشد که آتشی بیافروزم تا پلیدی خویش سوزانم.

2005-12-21T07:09:00.000+03:30

از نفرت تنهایی به درک تنهایی رسیدن و به گوشه ای خزیدن وخویشتن در بر گرفتن وبه یکتایی رسیدن چه زیباست.

اینجا درون کلبه ای جنگلی در بیشه ای آرام در زمستانی سرد خرامیده ام. هیچ چیزی در کلبه ندارم، حتی زیر اندازی. آرام به دیوار چوبی آن تکیه زده ام . هیزم هایی که در سرما شکسته بودم درون شومینه می سوزند و به داخل کلبه گرمایی لذت بخش می دهند. و لیوان چوبی ام پر از چای گرمی است و پیپ ام را نیز کنارم دارم . پیپ را روشن می کنم ، به به ، در این تنهایی و آرامش این پک عمیق از این پیپ مرا به ژرفنای این زمستان می برد. بیرون از کلبه برف آرامی می بارد و تقریبا همه جا سفیدپوش است. در این کلبه من هستم و یک کتاب و سفری که با این کتاب آغاز می کنم. آری عجب روز زیبایی است.

مسافرت دلنشینی بود.

2005-12-20T01:15:00.000+03:30

بگذارید در مورد بازیگر بنویسم. آری یک بازیگر قابل ، هم اوست که خود را خوب می شناسد. وی کاملا در اختیار خود است ، پس خود را به هر شکل و شخصیتی می تواند در بیاورد چون وی کاملا حاکم اخلاق و رفتار خود است.

زمانی فکر می کردم که بازیگر هنرمند نیست اما حال می گویم یک بازیگر قابل بی شک یک انسان قابل است چون خوب خود را می شناسد. وقتی شکسپیر می گوید ما همه بازیگران این صحنه ی زندگی هستیم آری حقیقت را بیان می کند . پس باید نقش خود را در این زندگی یافت .پس هر کس بتواند کاملا خود را حاکم باشد نقش خود را خوب بازی می کند.

2005-12-17T23:46:00.001+03:30

کندوی مهربان باز هم به من عسل بده. دیکر تمام شد دوستان من در همین خزان رهسپار می شوم. دیگر مرا نخواهید دید . من بسوی جاده ی خود هموارم . گویی تنهایم اما یکتایم . یکتایی درمانده و شکنجه شده. من به جنگ می روم، به جنگی مقدس برای تقدیس انگیزه ای و اندیشه ای. این بار تک تک درب ها را می شکنم ، نیازی نیست دری را روی من بگشایند چون من در نمی زنم ، در می شکنم .

با تمام غبار گلویم رهسپارم. خداوند پشت وپناهم. برایم دست تکان بدهید که دیگر از گور برخاسته ام .می خواهم بیدار بمانم.

2005-12-17T23:46:00.000+03:30

آری مرا کسی نساخت، آری! خدا نیز مرا نساخت. من خودم سازنده ی این بارو بوده ام، بارویی که ساخته ام خشت خشتش را از خاک انسان های دیگر برداشته ام و این خشت ها را در گرمای آفتابی خدادادی خشک کردم و تک تک آن ها را این گونه قرار داده ام که هستم . این من هستم که خود را می نوازم.

بیایید باروهایمان را گونه ای دیگر بسازیم. آری من باید خود زمینی باشم سر سبز دارای خاکی حاصل خیز.

اما گونه ای از این زمینیان اند که سازنده ی دست دیگران اند. آه از این سازه های تکراری.

2005-12-11T12:07:00.000+03:30

هر شب مسیحی را مصلوب می کنند. و صبحدم دوباره مسیح احیا می شود. باید دید که تا به کی این مسیحا تاب تحمل دارد.

گویا که مسیحا آخرت نمی شناسد. در نا امیدی او بی شک امیدی نیست. پس امید را ای امیدواران از وی بیاموزید که اگر شبی نا امید شود دیگر صبح طلوع نخواهد کرد.

2005-12-08T11:49:00.000+03:30

آری ابرها تا در فشار سرما قرار نگیرند هرگز نبارند. بادها خود، آن ها را به جایی می برند که سردتر باشد . آری ابرها در چنین جایی می بارند و آن سرزمین را بیدار و سرسبز می کنند . رودهای سرزمین را جاری می سازند تا خون در آن سرزمین جاری شود . و در چنین جوش و خروشی درختان سرسبز سر بلند می کنند . و به آسمان چنگ می زنند تا راه نور بیابند.

می خواهم چون ابری سرگردان باشم تا در روزگاری سرد ببارم و آن سرزمین را بیدار سازم.

2005-12-02T12:28:00.000+03:30

داستان خزان من و خراباتم . بوی سوخته ی دلی غمگین از این روزگار. روزگاری که به آن دچارم. راهم را نمی پیمایم. و این درد، هر روز بیشتر مرا می سوزاند . دردی که دارم . در این چند روز گوشه ای سقوط کرده ام و فقط می گریم . به چشمان هر کسی که می نگرم می گریم. اشک های همه عالم را به من داده اند تا ببارم ، ولی کویر دلم همچنان خشک و عریان است.

آن قدر ابن درد شدید است که تا پای به سفر بر می دارم و تا بر می خیزم مانند تنه ی درختی بار دیگر به زمین کوبانده می شوم . با تمام غبار درون گلویم آه می کشم . پروردگارا در این ماتم کده ی تاریک، نیست کور سوی چراغی و نیست دستان کسی که مرا برخیزاند . تا به کی بر زمبن توانم افتاد . بار دیگر برمی خیزم، آری. زیرا که از این روزگار متنفرم، از این همه بند و دیوار.

پروردگارا دست به سوی تو دراز می کنم، آیا تو نیز دست مرا رد می کنی؟ سال هاست که در کنارمی ولی من با تو نیستم.می خواهم با تو باشم . پس این دستان خسته را رد مکن، تو دیگر دستانم را رد مکن...

آری تا ابد که در این پیله تاریک نخواهم ماند، روزی بالی در می آورم و پر می گشایم.

2005-11-27T16:18:00.000+03:30

آری ما چنین بودیم،چنین کردیم و چنین گشتیم.

2005-11-25T23:48:00.000+03:30

و این خدا ، خدای ماست

و این خاک، خاک ماست

و این خانه، خانه ماست

خانه ای خاکی ، خانه ای کهن

که با هم ساختیم،

خانه ای که از خاک و آب و عشق است،

که اگر یکی از این ها نبود ، خشتی هم از این خانه نبود.

و هنوز ساختن این خانه پایان نیافته

ساختن این خانه با مرگ من پایان نمی یابد.

خاک بدون عشق، خاک بدون آب، هیچکدام خانه ی ما را نمی ساخت...

و من و تو این خانه را ساختیم،

بدون تو آب و خاکم گل نمی شد،

پس اگر خانه ای هست عشقی هست.

هزاران سال است که با هم خانه میسازیم...

2005-11-25T00:14:00.000+03:30

ای کاش می توانستم در آغوش تو بگریم

دستانت را بگیرم و چشمانم را بر آن ها بگذارم و بگریم

حال باید در این سرما بگریم. اشک هایم قبل از فروریختن یخ می زنند.

اگر دستانت را می گرفتم هرگز رها نمی کردم

با بوی دستانت قصری از عشق می ساختم تا در شعله ی چشمانت بسوزانمش و از گرمای آن اشک های یخی را آب میکردم.

ای کاش با طنابی از گیسوانت مرا از آن چاه تباهی بیرون می کشیدی...

2005-11-23T12:14:00.000+03:30

روزگاری در کوی در کنار دخترکی از تبار کوه های شنی نشسته بودم، در جایی که خداوند با چشمان فانوسی شکلش ما را می نگریست. و آن پیپ عزیز باز هم کنارم بود.

دخترک کوه های شنی به من گفت : بادها درست است که مرا فرسوده می کنند ولی زیبا تر می سازند.گفتم بادها مرا از جایی به جای دیگر می برند و نمی گزارند که زمینی را سیراب کنم.

با قلبی آزاد و دلی شاد به دخترک می نگریستم، او هم با لب های خندانش به من می نگریست .برای ساعاتی با نگاه او جهان را بسیار زیبا دیدم، آن قدر زیبا که راه باز گشت به خانه را گم کردم، درون دنیای زیبای او غرق شده بودم. و او مرا دوباره به خانه بازگرداند.

ازت متشکرم به خاطر آن ساعت های زیبای بهاری، و خداوندا از تو نیز متشکرم به خاطر این که می دانم راهم را به سوی چیز بهتری می گشایی ، پس من در این راه خون می ریزم .

آرزوی عشق و برکت برای شما...

2005-11-18T00:19:00.000+03:30

اگر مرا زیر باران می دیدی مرا می شناختی

اگر مرا در جهنم می دیدی مرا می شناختی

مرا اگر در تنهایی هایم می دیدی مرا می شناختی

اگر مرا در تاریکی میافتی مرا روشن می ساختی

وگر مرا لمس می کردی به من پی می بردی

وگر مرا می شنیدی مرا می خواندی

وگر مرا خراب می دیدی مرا باز می ساختی

مرا اگر خاموش میافتی شعله ور می ساختی

اگر دستانت را به من می سپردی...

2005-11-12T01:15:00.000+03:30

امروز در حالی که به گذشته می اندیشیدم یک ویرانی همیشگی در خودم یافتم.من وقتی مشکلی سر راهم باز میشود بدون هیچ تلاشی مسیرم را عوض میکنم. هر کاری که آغاز میکنم تا پایان انجام نمیدهم.از این شاخه به اون شاخه زیاد میپرم. همیشه همینطوری بوده ام . هیج وقت سعی نکردم راه حلی برای مشکلاتم بیابم، شاید راحت تر از اون چیزی میبود که فکرش رو میکردم.

تو درسام اینجوری بودم، توی جستجوهایم اینگونه بودم( فقط در مورد استقلال اینطوری نیستم!). واخیرا" پی بردم در مورد کسی که دوست میداشتم هم اینگونه بودم. وقتی مشکلی ایجاد شد به طور کلی بی خیال شدم.

واقعا" ضعف بزرگی است دوستان من ، برای همین هیچگاه در مورد مشخصی رشد نکردم. جای درخت بودن بوته ام ، در صورتی که عاشق درختانم. پس من سلحشور نیستم، وای که چه احساس ضعفی دارم.نباید اینطور بمانم.

از خداوند و همچنین شما ای دوستان خراباتیم تمنای کمک میکنم. اگر درمانی برای این درد دارید به این مسکین خراباتی بدهید. با قلبی سرشار دستانتان را میبوسم. شاید این هم به آن مسئله بی ایمانی بازمیگردد؟

2005-11-10T19:35:00.000+03:30

...و خزان آغاز شد.فصل من، فصل باران.

در مورد ایمان می اندیشم(نه خودم) .ایمانی که از دست داده ام .شاید تفکراتم باعث شد ایمانم را از دست بدهم.مسیح میگوید: اگر به اندازه ی یک ارزن ایمان داشته باشید میتوانید کوه ها را جا به جا کنید.

احساس کردم که باید از خدا هم برتر شوم، باید خود خدایی شوم در حالی که هنوز گناهکار بودم و هستم، هنوز آلایش دارم و هنوز بی حرکتم.آری، این ها مرا از خدا دور کرد به طوری که مدتی با او سخن نگفتم چون فکر کردم نیازی به او ندارم، چون فکر کردم خودم استوار هستم. اما ناگهان بی حرکت شدم ، شکستم و نیاز پیدا کردم.

وای بر من، من هیچ بودم و میخواستم خدا باشم.وای بر من که خود را در نیافتم و خواستم خدا باشم . و این باعث شد تا ایمانم را گم کنم.

آری ای پروردگار این یاغی را بار دیگر دریاب.بال هایم شکسته، آن ها را تیمار کن که میخواهم به سوی تو پر بکشم و به اوج خود برسم، نه تو نه عیسی و نه محمد، می خواهم خود بشوم. پروردگارا ایمانم را به من برگردان به من نشانه ای بده تا ایمانم را باز یابم.

اگر به گام هایت ایمان نداشته باشی سقوط خواهی کرد.پس آن را بازخواهم یافت.

2005-11-05T23:26:00.000+03:30

و اکنون به قدرت تیم من ایمان بیاورید...

به نام استقلال ، تیمی به رنگ آبی ، به رنگ آسمان و به رنگ روح شجاعان تاریخ.

امروز سربازان آبی با غیرت خود، کاری کردند تا برازنده ی پیراهن تنشان باشند. درود بر شما ، همه ی شما ای سربازان غیور و جاودان زندگی.

و من ، من امروز همراه سایه به سایه این تیم بودم. با تپش قلب بازیکنانش قلبم تپید و با پیروزیشان پیروز و سرافراز گشتم . پس به تیم من ایمان بیاورید.

2005-11-03T18:25:00.000+03:30

سلام خدا

اول این ماه فکر میکردم واسه این که رنج بکشم یا با رنج مردم آشنا بشم یا تزکیه نفس داشته باشم روزه میگیرم .اما اینا واسه چی بود ؟ بعد گفتم اصلا" واسه چی روزه میگیرم ، من که چیزی عایدم نشد و هیچ فرقی نکردم. واسه چی علکی خودم رو عذاب میدم. ولی بازم روزه میگرفتم.

و حالا وقتی داره این ماه تموم میشه پی میبرم که:

اصلا" تمام زندگیم رو رنج میکشم. فقط برای تو. همین که میدونم تو هستی وحضور داری ، بودن من بخاطر بودن تو، پس من از قماش توام، خوب اصلا" اگه دوست داشتی از من رو برگردون بده من رو تازیانه بزنن، که چقدر درد این تازیانه ها واسه من لذت بخشه چون حداقل اینطوری تو به من توجه کردی، پس من هست میشم.

اصلا" تو من رو دوست نداشته باش ، اصلا" از من متنفر باش ، من که تو رو دوست دارم پس هر کاری که بکنی من شکایتی ندارم.

خدایا تو راه خودت رو برو ، خدایا تو خوب باش که اگه تو خوب باشی منم خوبم اگه خوشحال باشی منم خوشحالم، اونوقت هیچ زخمی دردی نداره، اصلا" زخمام همشون خوب خوب میشن،پس این کارارو میکنم بخاطر تو چون گفتم شاید انطوری دوست داشته باشی و از تو هیچیم نمی خوام.

اصلا" اینقدر خوب میشم که پس فردا اگه خواستم بیام پیشت روم بشه حداقل تو چشمات نگاه کنم ،روم بشه که سلام کنم.

خودت میدونی وقتی یه گوشه از زیباییت رو دیدم اینقدر خودم رو حقیرو ناچیزو کثیف دونستم که حتی نتونستم بهش سلام کنم ، ترسیدم نفسم آلودش کنه. آره پس دیگه نمی خوام این طوری باشم. منم تمیز میشم ، خوب میشم مثل تو.شاید بالاخره یه روزی پاکیهام و خوبی هام دیگه تو رو ضایع نکنه.

پس با یک نگاه کوتاه تو تمام زندگیم زیبا میشه اگر هم نگاه نکنی فقط حضور تو کافی است.

آره ولی اونقدر زیبا میشم که تو من رو ببینی آنقدر پاک و زلال میشم که توجه ات رو جلب کنم . پس روزی مرا خواهی دید...

2005-11-02T01:36:00.000+03:30

من عصبانیم. اصلا" چرا شما نمی خواین بفهمین اگه چرت وپرت میگم ، اگه مزخرف می نویسم، اگه بیمارم، اگه ریش دارم، اگه فحش میدم، اگه داد میزنم، همش به خاطره این زخم هایی که مردم اون بیرون روم گذاشتن . آره لعنتیا. اصلا" یه مشت کسافتن ، ولی آدمشون میکنم. باید سلاح بیشتری داشته باشم .باید یاد بگیرم جنگیدن با این کسافتا رو.

آره به من اونقدر کرم بریزین که یه روز دخل همتون رو بیارم. دوتا میزنم زیر گوشتون که سه دور بچرخین اونوقت بفهمین زندگی یعنی چی ... احمقای بی شعور حساب تک تک تون رو به وقتش میرسم.

الانم میرم پیش دوستام تا زخمام رو تیمار بکنن . چون اونا خوب این زخمارو می شناسن .آخه واسه چی باید حالم خوب باشه مثل شماها بگم، بخندم، همه چی به ... باشه.بابا شماها رو خودم آدم میکنم...

2005-10-28T01:25:00.000+03:30

جریان ...

من ناراحت نیستم . تمام زهیر دوران زندگیم ناگهان از بین رفت. فقط بخاطر انجام یک شجاعت ساده که اگه دیگران بدونن چیه حسابی می خندن چون واقا" احمقانه به نظر میرسه. با این تفاسیر چرا از قبل با علاقه تر زندگی میکنم نمیدونم.

احساس میکنم که جریان پیدا کردم. بعد از مدت ها دارم هر کاری که خوشم میاد رو میکنم. از رفتارم با دیگران خوشم اومده، پر رو شدم. اگه کسی یه حرف چرندی بزنه جولوش وای میستم، میگم اشتباه میکنه باهاش میجنگم. آخه میگن (( راه دوست داشتن خدا، دوست داشتن مردم است و راه دوست داشتن مردم هدایت اونا به راه راسته و راه راست راهی است رو به بالا )) .

دوست دارم شدت پیدا کنم و سیلاب بشم تا هر قطره ای رو با خودم همراه کنم به سوی دریا. اما این رودخانه نباید به باتلاق بریزه، باید به سوی اقیانوس راهنمایی بشه. پس ای خداوند رودها منو به سمت اقیانوس ها راهنمایی کن.

اما نمی خوام اقیانوس بشم و از جریان وا بمونم. می خوام برم و سرزمین های تشنه رو سیراب کنم و به اونا زندگی بدم.آره، پس خدایا منو به سوی تشنگان راهنمایی کن .پس باید از هر جویباری تغذیه بشم با هر رود دیگری یکی بشم و از هر آب دیگه ای بنوشم تا پر آب تر شم تا بتونم جهانی رو سیراب کنم.

2005-10-28T01:21:00.000+03:30

درخت...

شاخه های یک درخت همیشه از جهات مختلفی رشد می کنه. مثل روح آدمی .درخت سمت نور را برای رشدش انتخاب می کنه ولی با این حال شاخه هایی به سمت سایه یا تاریکی داره.

2005-10-23T00:35:00.000+03:30

پس در دل خود گفتم،

حتی بر من نیز خواهد شد،

همان که بر آن ابله شد.

راه خود را بپوی، نان خود را بخور، با لذت،

و بنوش باده ات را با دلی شاد،

که پیشاپیش کردارت پذیرفته ست نزد خداوند.

بگذار ردایت همواره سپید باشد،

و موهایت را بی روغن مگذار.

شادان بزی با همسر دلبندت

تمام روزهای زندگی بیهوده ات را،

که خدا در زیر آفتاب به تو بخشیده.

تمام روزهای زندگی بیهوده ات را:

چون این سهم تو از زندگی ست ،

و در تلاشت برای تلاش، در زیر آفتاب بزی.

به راه قلبت گام بردار،

و به نظرگاه دیدگانت:

اما بدان برای این همه،

خدا تو را داوری خواهد کرد.

پائولو...

2005-10-18T02:04:00.000+03:30

عاشق...

هر چند به زبان آدمیان و فرشتگان سخن گویم و هر چند از عطیه پیشگویی برخوردار باشم و به تمامی ایمان داشته باشم، آن اندازه که کوه ها را جا به جا کنم و عشق نداشته باشم هیچم.

امشب باز به خودم شجاعت سخن گفتن از عشق را میدهم.

آیا من عاشقم ؟ سوالی که سال هاست از خودم می پرسم و سال هاست که در جواب آن مانده ام. واقعا" عاشق کیست؟ نکنه همان من و تو باشیم!

چندی است که اینگونه می اندیشم:

انسان باید عاشق باشد. مردم موفقیت هایی دارند ، ثروت دارند ، قدرت دارند. تمامی این ها بیهوده است اگر عشقی نداشته باشند . و آن عشق به چه چیز باشد؟ ابتدا می اندیشیدم که عشق به خدا کافی است. اما عشق به خدا چیست؟

در دور دست چشمم به زیبایی دو چشم افتاد .دو چشمی که از جنس من بود. خودم را باختم،زار شدم کوچک شدم، ویران شدم. و آن نگاه را آغاز طریقت خود می دانم. پس من خود را در او میشناسم و شناخت خودم شناخت پروردگار است و عشق به خودم عشق به پروردگارم.

پس تا عاشق نباشم هیچم. نه میفهمم نه میابم و نه زنده ام .

2005-10-12T01:09:00.000+03:30

آغاز کودکی...

کنج عزلتگاهم توی کوی نشسته بودم ، باده مینوشیدم و اشک می ریختم.به خاطر ترس های گذشته و موقیت هایی که از دست داده بودم و فقان و تنهایی که هر روز بیشتر من رو به فکر می برد.

ناگهان مردی خرامان با لباس های ژولیده و مویی پریشان دیدم که به سمت من میومد. گفت: اومدم تا در کنار هم بگرییم.جام باده و تکه نانی به او دادم و پیپم رو چاق کردم . با هم کام عمیقی ازش گرفتیم و به اعماق زندگی او رفتیم.

گفت: بچه که بودم فقط به فکر این بودم که شلوغ نکنم ، بی ادبی نکنم ، خرابکاری نکنم که مادر و پدرم جلوی دیگران شرمنده بشند و از دست من عصبانی بشن. به مدرسه که رفتم از ترس ناراحتی پدر و مادرم و بخاطر زحماتی که می کشیدن درسام رو خوب می خوندم و عذاب میکشیدم. ولی معلما و پدر ومادرم بهم افتخار می کردن و فامیل میگفتن که تو چقدر باهوشی. همچنان نفر اول کلاس بودم.

بزرگتر که شدم از همکلاسیام بدم اومد، از معلمام بدم میومد ولی هنوز درس میخوندم که نکنه زحمات پدر و مادرم رو نادیده بگیرم و ناراحتشون کنم .واسه همین خیلی دوست داشتم که معلمارو اذیت کنم تا از دستم عصبانی بشنو به اونا بخندم.

وقتی 18 ساله شدم حسابی درس خوندم که بتونم برم دانشگاه تا پدر مادرم بهم افتخار کنند و من و فامیل تحویل بگیرن.

بعدش ازدواج کردم و بچه دار شدم وکار میکردم تا اونا از دستم راضی باشن و از زندگیشون لذت ببرند ولی باز هم من عذاب میکشیدم.

ولی دیروز وقتی خسته و غمگین از سر کارم به خونه بر میگشتم چیز عجیبی دیدم ، کودک دوره گردی که گدایی می کرد رو کنج خیابونی دیدم . دو تا عروسک چوبی در دست داشت و بدون هیچ توجهی به اطرافش با اونا بازی می کرد. نزدیکتر که شدم دیدم انگار عروسکا برای کودک زنده اند. کودک لباسی به تن نداشت، هوا هم اونشب خیلی سرد بود ولی کودک سرمایی احساس نمی کرد .مادر کودک که گدایی میکرد ناله می کشید اما کودک نمی شنید. گاهی رهگذرانی که بچه را نمی دیدند پایمالش می کردند و او هیچ متوجه نمی شد . چون سرگرم دنیایی شده بود که عاشقش بود.

وقتی به خونه رسیدم رفتم تو با همسرم و فرزندم خداحافظی کردم و با لباس هایی که دوست داشتم به کوی آمدم .

مرد این را گفت و به خواب رفت .